Ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει … ή σαν δυο σταγόνες νερό

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ 20ης Μαΐου 2021

Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο η δημοτική αρχή Θώδα (ΝΔ) εισηγήθηκε την δημιουργία παραρτημάτων νηπιαγωγείων σε αυλές δημοτικών και γυμνασίων αλλά και την τοποθέτηση τσίγκινων κατασκευών (container) σε οικόπεδο, για την στέγαση νηπίων και προνηπίων. Με αυτή την πρόταση ισχυρίζεται ότι εφαρμόζει την δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή. Βρήκε αρωγούς τόσο την παράταξη της κ. Καφατσάκη (ΣΥΡΙΖΑ) όσο και τις παρατάξεις που στηρίζονται από ΝΔ και ΚΙΝΑΛ τους τάχα μου «ανεξάρτητους». Όλοι τους ψήφισαν την πρόταση της διοίκησης με την δικαιολογία ότι τώρα δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Η λογική του «μικρότερου κακού» σε όλο της το μεγαλείο, ενάντια στις σύγχρονες ανάγκες  των παιδιών εν έτη 2021. Οι δυνάμεις της ΝΔ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ ταυτίστηκαν σαν «δυο σταγόνες νερό», ή σαν τρεις αν προτιμάτε….

Η Λαϊκή Συσπείρωση ανέδειξε αναλυτικά και διεξοδικά γιατί είμαστε κάθετα αντίθετοι σε αυτή την πρόταση, καλέσαμε την διοίκηση να την αποσύρει και το δημοτικό συμβούλιο να την καταψηφίσει, προτείνοντας για πολλοστή φορά χώρους διαθέσιμους για εγκατάσταση τουλάχιστον κατασκευών βαρέως τύπου. Δημοτική αρχή και αντιπολίτευση κώφευσαν επιδεικτικά, μολονότι άκουσαν στην τοποθέτηση μας για την σημερινή κατάσταση των νηπιαγωγείων σε ακατάλληλες αίθουσες σε ισόγεια πολυκατοικιών και για προκάτ σε αυλές σχολείων, εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες. Έκαναν ότι δεν είδαν και την συγκέντρωση διαμαρτυρίας γονέων και εκπαιδευτικών την ώρα του δημοτικού συμβουλίου, μολονότι βγήκαν στο μπαλκόνι και την είδαν…

 Σαν να μην άκουσαν τίποτα από όλα αυτά και αγνοώντας τις ενστάσεις των εκπροσώπων των εκπαιδευτικών που παρευρέθηκαν στο δημοτικό συμβούλιο, ψήφισαν για να διαιωνιστεί αυτή η άθλια κατάσταση καθώς ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.

Η δημοτική αρχή μέσω της προέδρου του δημοτικού συμβουλίου δεν δίστασε να απειλήσει την Λαϊκή Συσπείρωση γιατί «τόλμησε» να βγάλει στη φόρα φωτογραφίες από νηπιαγωγείο με υγρασία και μούχλα. Μάλλον θα έπρεπε να κάνουμε ότι δεν το είδαμε όπως και οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν εκεί, για να μην χαλάσουμε το παραμύθι της δημοτικής αρχής… έστω κι αν δεν έχει δράκο. Και δεν σταμάτησε εκεί καθώς την Δευτέρα 24/5 σε συνάντηση του δημάρχου με φορείς εκπαιδευτικών και γονέων απαγόρευσε τη παρουσία σε εκπαιδευτικό μέλος του ΠΑΜΕ και δημοτικού συμβούλου με τη Λαϊκή Συσπείρωση και σε γονιό εκλεγμένο με την Αγωνιστική Ενότητα Γονέων να παρευρεθούν σε μια άνευ προηγουμένου προληπτική λογοκρισία. 

Οι δυνάμεις της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ στο δήμο έχουν ευθύνη για την άθλια κατάσταση της σχολικής στέγης στου Ζωγράφου σε όλες τις βαθμίδες και στην προσχολική αγωγή. Είτε διοίκησαν είτε στην αντιπολίτευση, εφάρμοσαν την πολιτική των κομμάτων τους, την πολιτική του στοιβάγματος παιδιών σε container.

Καλούμε τους γονείς και το λαό του Ζωγράφου να μην συμβιβαστούν με αυτές τις πολιτικές. Δεν είναι μονόδρομος. Η λύση είναι η πάλη, η διεκδίκηση, ο αγώνας για τις συνθήκες εκπαίδευσης που αξίζει στα παιδιά τους, για ένα μέλλον διαφορετικό από αυτό που τους επιφυλάσσουν οι διοικούντες και οι κυβερνώντες. Ζητάμε εφαρμογή της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής σε σύγχρονες κατάλληλες αίθουσες με το αναγκαίο μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό.

                                                                                                Ζωγράφου, 25 Μαΐου 2021

Τοποθέτηση της Λαϊκής Συσπείρωσης στην απαράδεκτη πρόταση δημοτικής αρχής για δημιουργία νηπιαγωγείων σε δημοτικά και γυμνάσια

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΑΣ


Σε πρόσφατη συνάντηση της Λαϊκής Συσπείρωσης με τον αντιδήμαρχο τεχνικών έργων, ενημερωθήκαμε ότι για άλλη μια χρονιά ο δήμος Ζωγράφου δε θα υλοποιήσει την δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή.

Το τελευταίο δίχρονο της διοίκησης Θώδα (ΝΔ), πολλές φορές ακούσαμε βαρύγδουπες δηλώσεις και σχέδια στελεχών της, που υπόσχονταν ότι θα δημιουργηθούν δομές για να λύσουν το τεράστιο πρόβλημα των βρεφονηπιακών σταθμών και των νηπιαγωγείων του δήμου. «Η παιδεία θα πάψει να είναι το προνομιακό πεδίο του ΚΚΕ», τόνιζε ο ίδιος ο δήμαρχος στην αρχή της θητείας του. Σήμερα που μιλάμε, παραμονή της έναρξης των εγγραφών για τη νέα χρονιά και λίγο μετά τη λήξη των εγγραφών για τα νηπιαγωγεία, η κατάσταση έχει ως εξής:

Το οικόπεδο Κερασούντος και Ιλισίων, το οικόπεδο Καράτζα στο Γουδί, και τα 6,5 στρέμματα παραχωρούμενα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, χώροι που είχαν διαφημιστεί ως αξιοποιήσιμοι για δημιουργία δομών, καθυστερούν, απ’ ό,τι φαίνεται όχι για να ολοκληρωθούν φέτος, αλλά στο καλύτερο σενάριο για του χρόνου.

Τη στιγμή που δεν προχωράει η δημιουργία δομών σε αυτούς του χώρους, η δημοτική αρχή προσπαθεί να στοιβάξει στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τμήματα νηπίων σε χώρους που δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις.

Ως Λαϊκή Συσπείρωση θεωρούμε ότι, όσο σημαντικό είναι το περιεχόμενο της δίχρονης προσχολικής αγωγής, άλλο τόσο σημαντικά είναι ο χώρος και ο τρόπος με τον οποίο αυτό το περιεχόμενο δίνεται στο παιδί.

Ας σκεφτούμε πως στα προσχολικά 2 χρόνια που είναι κρίσιμα, ένα παιδί, βρίσκεται καθημερινά επί 6 τουλάχιστον ώρες σε έναν χώρο, μέσα στον οποίο θα πρέπει να προετοιμαστεί για την διαδικασία της μάθησης και να αρχίσει να σκέφτεται, να επικοινωνεί μέσω της γλώσσας με τους γύρω του, να μάθει την διαδικασία κοινωνικοποίησης σαν μέρος του ευρύτερου συνόλου, να ψυχαγωγείται και όποια άλλη δραστηριότητα είναι απαραίτητη για την διαμόρφωση των βασικών στοιχείων της προσωπικότητάς του. Προφανώς η διαμόρφωση αυτού του χώρου, του δημόσιου νηπιαγωγείου του, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο να αισθανθεί αυτόν τον χώρο δικό του, να τον αγαπήσει, να μάθει να τον φροντίζει και να τον διατηρεί όμορφο. Ένα νηπιαγωγείο που θα δημιουργεί θετικά συναισθήματα στο παιδί θα το προδιαθέτει θετικά για την διαδικασία της απαραίτητης κοινωνικοποίησης και της ομαλής ένταξης σε ένα ευρύτερο σύνολο, προετοιμάζοντάς το κατάλληλα για την Α’βάθμια εκπαίδευση που ακολουθεί ενώ ένα νηπιαγωγείο που θα δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα, θα λειτουργεί εντελώς διαφορετικά.

2o-10o Νηπιαγωγείο, σε λυόμενα container

Η έλλειψη δομών για τους παιδικούς σταθμούς αποτελεί διαχρονικά καίριο πρόβλημα του Δήμου, για εκατοντάδες οικογένειες κάθε χρόνο, τόσο για τα παιδιά που αποκλείονται, όσο και για τα παιδιά που συμμετέχουν σε ακατάλληλα κτίρια. Αυτή η κατάσταση που βιώνουν οι γονείς έχει φαρδιά πλατιά την υπογραφή των διοικήσεων Καζάκου, Καλλίρη, Καφατσάκη και τώρα του Θώδα.

Συρρίκνωσαν, εγκατέλειψαν και απαξίωσαν το δίκτυο των παιδικών σταθμών και δεν εκπόνησαν σχέδιο για τη δημιουργία νέων δομών. Ακολούθησαν κατά γράμμα την πολιτική των κομμάτων τους (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) σαν γνήσιοι εκπρόσωποι τους.

Έχουν την κύρια ευθύνη γιατί το δημόσιο κοινωνικό αγαθό της αγωγής βρεφών και νηπίων το αντιμετώπισαν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με όρους κόστους – οφέλους, με κύριο γνώμονα την ανταποδοτικότητα.

Άλλωστε δεν ξεχνάμε πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφερε τον νόμο για την δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή με τυμπανοκρουσίες και πλαστή «ευαισθησία» για την κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού χωρίς να εξασφαλίσει καμία απολύτως υποδομή για την υλοποίησή της, όπως και το νόμο για τη στέγαση σε λυόμενα, έργο πάνω στο οποίο έχτισε η κυβέρνηση της ΝΔ με την ψήφιση του νόμου για τη στέγαση των δομών σε αυλές σχολείων, στα γνωστά λυόμενα ελαφρού τύπου, τα «τσίγκινα κουτιά».

Είναι αναμενόμενο, εφόσον ο λόγος που τους πιάνει ο πόνος για αυτό που αυτοί αντιλαμβάνονται ως δίχρονη προσχολική αγωγή, είναι η άμεση συμμετοχή της μητέρας στην παραγωγή και όχι οι ανάγκες του παιδιού. Και στο ζύγι του κόστους-οφέλους αυτό μεταφράζεται στο να «παρκάρουν» κάπου οι γονείς τα παιδιά, χωρίς έγνοια για το περιεχόμενο της προσχολικής αγωγής, τους χώρους, το προσωπικό, τους όρους δηλαδή με τους οποίους υλοποιείται.

Θέλουμε οι πρώτες εικόνες που θα δουν τα παιδιά μας να είναι αυτές του μέλλοντος και όχι του παρελθόντος.

Η μόνη απάντηση σε αυτή την κατάσταση είναι η διαχρονική καθαρή θέση της Λαϊκής Συσπείρωσης για σύγχρονους δωρεάν βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα μέτρα των λαϊκών αναγκών, με κατάλληλα σύγχρονα κτίρια, με μόνιμο επαρκές προσωπικό, και αξιοποιώντας στο περιεχόμενο της αγωγής τα επιτεύγματα της επιστήμης.

Το 2018, όταν η διοίκηση Καφατσάκη άφηνε 300 παιδιά εκτός παιδικών σταθμών, η Λαϊκή Συσπείρωση στο Τεχνικό Πρόγραμμα κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση για αξιοποίηση κτιρίων και οικοπέδων του δήμου, που θα βοηθούσε άμεσα στο πρόβλημα. Αυτοί οι χώροι ήταν:

  • Η αξιοποίηση του κτιρίου της Βίλας Παυλίνα ή Αγλαντζιά, με τις απαραίτητες τεχνικές βελτιώσεις στο υπάρχον κτίριο.
  • Το παλιό Ωδείο στο πάρκο Γουδή.
  • Τον τρίτο όροφο του κτηρίου του πρώην ΙΒΣΑ, για όσο το δυνατόν μικρό χρονικό διάστημα, καθώς στο κτίριο δεν τηρούνται οι απαραίτητες προδιαγραφές προαυλισμού.
  • Το οικόπεδο στην οδό Καλλιστράτους και Ξηρογιάννη, για το οποίο προϋπήρχε απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
  • Το οικόπεδο στο τέρμα της Γ. Ζωγράφου.
  • Το οικόπεδο της Φιλονόης.
Παιδικός σταθμός Γκανόγιαννη, Γουδή

Η διοίκηση τότε αγνόησε παντελώς όλες τις προτάσεις μας και τις απέρριψε ως μη υλοποιήσιμες, αντίθετα δεν πήρε καμία πρωτοβουλία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ νομοθετούσε τη δίχρονη προσχολική εκπαίδευση, με τη διοίκηση Καφατσάκη (ΣΥΡΙΖΑ) να σφυρίζει αδιάφορα και να μην κάνει τίποτα, μολονότι γνώριζε ότι υπάρχει τεράστια έλλειψη σε νηπιαγωγεία. Η μόνη λύση που πρότεινε ήταν να γεμίσει οικόπεδα του δήμου με λυόμενα – κοντέινερ και να στοιβάξει σε αυτά παιδιά τριών, τεσσάρων και πέντε ετών.

Από την άλλη η πλειοψηφία των στελεχών της διοίκησης Θώδα και ο ίδιος ο δήμαρχος που τώρα πλασάρονται ως οι «άριστοι» που λύνουν όλα τα προβλήματα, ξεχνούν τα έργα και τις ημέρες τους επί διοίκησης Καζάκου, όταν με την συναίνεση τους έκλειναν οι παιδικοί σταθμοί.

Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΩΤΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Διαχρονικά οι συνδυασμοί που στήριξε το ΚΚΕ και την τελευταία δεκαετία η Λαϊκή Συσπείρωση Ζωγράφου, έχουν ξεκάθαρη θέση για τη Βίλα Ζωγράφου και μαζί με το ζωγραφιώτικο λαό έχει δώσει μακρόχρονους αγώνες για να γίνει ο χώρος της Βίλας πάρκο υψηλού πρασίνου, ανοιχτό στο λαό και τη νεολαία για πολιτισμό, αναψυχή και αθλητισμό χωρίς καμία επιχειρηματική δράση. Σαφώς ως πάρκο Βίλας Ζωγράφου εννοούμε τον ενιαίο χώρο που περιλαμβάνει τα 20 στρέμματα της Βίλας, το πάρκο Ειρήνης, την έκταση της Βίλας Αγλαντζιά, την έκταση της Βίλας Μπουγά και της Βίλας Νίνου.

Με την παρουσία μας στο μάζεμα που πραγματοποιήθηκε στη Βίλα Αγλαντζιά, παρουσιάσαμε αναλυτικά και τεκμηριωμένα, χωρίς περιστροφές, τη θέση μας σχετικά με τη δημιουργία παιδικού σταθμού στον περιβάλλοντα χώρο της Βίλας.

Θεωρούμε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία παιδικού σταθμού στις υπάρχουσες συνθήκες και ταυτόχρονα η προστασία και αναβάθμιση του περιβάλλοντος χώρου της Βίλας Αγλαντζιά, καθώς και του ενιαίου χώρου της Βίλας Ζωγράφου. Η δημοτική αρχή με την εγκατάσταση των βαρέως τύπου προκάτ οφείλει να διασφαλίσει την προστασία του περιβάλλοντος.

Να εξασφαλιστεί ότι ο χώρος θα λειτουργήσει αποκλειστικά και μόνο ως παιδικός σταθμός. Να εξασφαλιστεί ότι, με βάση την απόφαση της επιτροπής ποιότητας ζωής που πάρθηκε μετά από πρόταση της παράταξής μας, τα δέντρα θα μεταφυτευτούν πλησίον του χώρου.

Η δημοτική αρχή Θώδα στο παρά πέντε της νέας σχολικής χρονιάς, ακόμα και τώρα, δεν αποσαφηνίζει το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του παιδικού σταθμού. Ενώ διαφημίζει ότι το έργο είναι στην τελική ευθεία, έρχεται δεκαπέντε μέρες μετά και δηλώνει ανοικτά ότι δεν υπάρχει έτοιμη μελέτη.

Προς μεγάλη μας έκπληξη ακούμε στελέχη της διοίκησης Καφατσάκη που διαδραμάτισαν τον κύριο ρόλο, με αντιδημαρχίες και συμμετοχή στην οικονομική επιτροπή, να ισχυρίζονται ότι δεν έχουν συμφωνήσει με την τοποθέτηση των βαρέως τύπου προκάτ. Είτε έχουν πάθει αμνησία είτε ψεύδονται ανερυθρίαστα, γιατί στην οικονομική επιτροπή το ψήφισαν. Κοροϊδεύουν όπως έκαναν και όσο διοίκησαν, αφού ούτε παιδικούς σταθμούς έφτιαξαν, ούτε δημιούργησαν προϋποθέσεις για να πάρει σάρκα και οστά η απαίτηση των δημοτών για πάρκο υψηλού πρασίνου στη Βίλα Ζωγράφου.

Τόσο η διοίκηση του κ. Θώδα όσο και της κ. Καφατσάκη είναι και οι δύο υπεύθυνες για την μη υλοποίηση μέχρι τώρα των δυο αποφάσεων του δημοτικού συμβουλίου που προβλέπουν:

1) Το γκρέμισμα του τοίχου που περιφράσει τη Βίλα

2) Το άνοιγμα της εισόδου στο θεατράκι, για ελεύθερη πρόσβαση των δημοτών στο χώρο του πάρκου.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο δήμος μας είναι από τους πιο πυκνοκατοικημένους της Αττικής, με 3 μεγάλους ελεύθερους χώρους που αγκαλιάζουν τα όρια της περιοχής, αλλά με τεράστια έλλειψη ελεύθερων χώρων μέσα στη γειτονιά. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή της ΕΛΣΤΑΤ το 2011 η αναλογία πρασίνου/κάτοικο είναι μόλις 1,38 τ.μ. Συνεπώς οι ελάχιστοι ελεύθεροι χώροι της περιοχής είναι κρίσιμης σημασίας για το λαό και πρέπει να διαφυλαχθούν και να αναβαθμιστούν.

Δεν έχουμε κάποια αυταπάτη ότι κινούνται σε αυτήν την κατεύθυνση το κράτος και οι θεσμοί του, ένας από τους οποίους είναι και η τοπική διοίκηση. Σήμερα σειρά από ανάγκες και δικαιώματα, όπως η υγειά, η παιδεία, οπολιτισμός, ο αθλητισμός, μετατρέπονται σε ακριβό εμπόρευμα και οι ελεύθεροι χώροι, αντί να αποδίδονται στο λαό, άλλοτε αξιοποιούνται ως κυβερνητικά πάρκα, όπως η «ΠΥΡΚΑΛ», άλλοτε αμφισβητούνται και με τη σφραγίδα δικαστηρίων, όπως βλέπουμε στις περιοχές του Υμηττού μετά το νέο περιβαλλοντικό νομοσχέδιο.

Το είδαμε στην πρόσφατη συζήτηση για την πολυδιαφημισμένη μελέτη στρατηγικών παρεμβάσεων για τη δικτύωση και αναβάθμιση των δημοσίων χώρων του δήμου Ζωγράφου.

Οι προτεραιότητες κράτους και δημοτικής αρχής, αλλά και όλων των παρατάξεων που προσυπέγραψαν, είναι η «αναβάθμιση» να πάει χέρι-χέρι με τα επιχειρηματικά συμφέροντα και οι ελεύθεροι χώροι σε επίπεδο γειτονιάς, που δεν αποτελούν κερδοφόρο πεδίο, είναι όμως απαραίτητοι για τους κατοίκους, να ρημάζουν.

Για εμάς ανάπτυξη με κριτήριο το κέρδος και προστασία του περιβάλλοντος είναι ασυμβίβαστα. Το περιβάλλον μπορεί πραγματικά να το υπερασπίσει ο ίδιος ο λαός, όταν αποφασίσει να πάρει ο ίδιος την εξουσία, με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, θέτοντας κάτω από το δικό του σχέδιο και έλεγχο την οικονομία. Σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για να μην μπαίνει αντιπαραθετικά το δικαίωμα στη μόρφωση των παιδιών μας με την προστασία των ελεύθερων χώρων.

Καλούμε τους μαζικούς φορείς του Ζωγράφου, τους αθλητικούς και πολιτιστικούς συλλόγους, τα σωματεία και φορείς της πόλης, να παλέψουν για να εφαρμοστεί η δίχρονη προσχολική αγωγή με όλη την απαραίτητη υποδομή και προσωπικό και για να αποδοθούν οι χώροι αυτοί, εκεί που δικαιωματικά ανήκουν, στον λαό του Ζωγράφου. 

Λαϊκή Συσπείρωση Ζωγράφου, Μάιος 2021

ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΣΤΟΙΒΑΞΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΩΝ ΣΕ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΑ

Η δημοτική αρχή να πάρει πίσω τώρα την απαράδεκτη πρόταση για εγκατάσταση νηπιαγωγείων σε δημοτικά και γυμνάσια

Μετά από δυο χρόνια απραξίας και κούφιων υποσχέσεων προς τους γονείς, για την εφαρμογή της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής, η δημοτική αρχή του κ. Θώδα προχωρά στο απαράδεκτο μέτρο της εγκατάστασης νηπιαγωγείων σε δημοτικά και γυμνάσια. Τους καλούμε να πάρουν πίσω τώρα αυτή την πρόταση, να μην την φέρουν καν στο δημοτικό συμβούλιο.

            Πέρσι τους έφταιγε η πανδημία, 15 μήνες μετά τι τους φταίει άραγε; Δεν έχουν πολιτική δημιουργίας νέων δομών και αναβάθμισης των παλιών, αυτή η είναι η αλήθεια. Νυν και πρώην δήμαρχοι τόσα χρόνια δεν έβαλαν ούτε μια «πέτρα» για να χτίσουν νηπιαγωγεία. Κωφεύουν στα δίκαια αιτήματα εκπαιδευτικών και γονιών για τις ακατάλληλες αίθουσες σε υπόγεια και την ανυπαρξία αιθουσών για την δίχρονη προσχολική αγωγή.

            Αντί αυτού προχωράνε στο απαράδεκτο μέτρο του στιβάγματος προνηπίων και νηπίων με παιδιά  δημοτικού και εφήβους σε σχολεία που δεν τηρούν τις στοιχειώδεις προδιαγραφές για τις μικρές ηλικίες.

            Καλούμε τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να αγωνιστούν, να χαλάσουν τα σχέδια της δημοτικής αρχής, να διεκδικήσουν την εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής αγωγής σε σύγχρονες αίθουσες με το απαραίτητο εκπαιδευτικό προσωπικό. Να αγωνιστούν για τις συνθήκες ζωής και εκπαίδευσης που έχουν ανάγκη τα παιδιά τους.

Λαίκή Συσπείρωση Ζωγράφου

Πέμπτη 13 Μαϊου 2021

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ»

Επιστήμη στην υπηρεσία του λαού ή των επιχειρηματικών συμφερόντων»;

Στο δημοτικό συμβούλιο της 15/4/2021, πραγματοποιήθηκε παρουσίαση της μελέτης «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ», στα πλαίσια της Προγραμματικής Σύμβασης μεταξύ Δήμου Ζωγράφου και Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με την Σχολή Αρχιτεκτόνων και Μηχανικών.

Ξεκαθαρίσαμε εξαρχής από ποια οπτική αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα. Οι μελέτες αναδεικνύουν τις δυνατότητες της επιστήμης να σχεδιάζουν με γνώμονα τον άνθρωπο και την κάλυψη των αναγκών του.

Άρα εμείς μιλάμε εξ αρχής για επιστήμη στην υπηρεσία του λαού.

Είναι λοιπόν αντικειμενικό ότι η καπιταλιστική οικονομία δεν μπορεί να βάλει την επιστήμη στη υπηρεσία των λαϊκών αναγκών, αλλά στις ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε τη μελέτη, επισημαίνουμε ότι είναι ένα θεωρητικό καθαρά κείμενο, στρατηγικού χαρακτήρα όπως άλλωστε αποκαλείτε από τους ίδιους τους μελετητές. Στην ουσία πρόκειται για άλλη μια μελέτη που δεν εφαρμόζεται στην πράξη, και που δεν δίνει προτεραιότητα στην ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Ενδεικτική είναι η ενασχόληση της μελέτης ΜΟΝΟ με τις 3 πλατείες που θα είναι οι σταθμοί του μετρό και τα «17 στρέμματα» στο νέο τέρμα. Έτσι γίνεται εύκολα αντιληπτός ο λόγος που προκρίνονται αυτά, διότι αποτελούν χώρους επένδυσης και κερδοφορίας, σε αντίθεση με την εξεύρεση και δημιουργία μικρότερων χώρων πρασίνου, με παιδικές χαρές στις γειτονιές, κλπ.

Αναρωτηθήκαμε λοιπόν και εύλογα τα παρακάτω γιατί καλές είναι οι αναλύσεις και τα διαγράμματα,  αλλά τελικά τι είναι αυτό που προτείνει το ερευνητικό πρόγραμμα:

  • αναβαθμίζει το πράσινο στην περιοχή; αυξάνει τις επιφάνειες, δημιουργεί καινούργιες, και σε τί ποσοστό, δημιουργεί μεγαλύτερα πάρκα γειτονιάς ;
  • δημιουργεί ένα δίκτυο πρασίνου και ελεύθερων χώρων που να συνδέει κατοικία με σχολεία , πλατείες, εμπορικά κέντρα κλπ. χώρους συγκέντρωσης κόσμου;
  • απελευθερώνει τους χώρους κίνησης των πεζών από την όχληση των οχημάτων ;
  • δημιουργεί κυκλοφορία εναλλακτικών μέσων μετακίνησης όπως πεζή και ποδήλατα;

Διαβάζοντας προσεκτικά την μελέτη εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι αυτό δεν γίνεται.

            Παρά το γεγονός ότι διαπιστώνεται ότι οι μικρότεροι χώροι είναι πολλοί και σημαντικοί σε επίπεδο γειτονιάς, δεν συμπεριλαμβάνονται στις τελικές προτεινόμενες παρεμβάσεις, καθώς δίνεται προτεραιότητα μόνο σε 3 άξονες και δικτυώνονται μόνον αυτοί. Για τους μικρούς χώρους δίνονται πάλι μόνο γενικές κατευθύνσεις, χωρίς να βοηθιέται να ανασάνει ο δημότης από την πυκνή δόμηση.

Για μας είναι σημαντικό ότι για να δοθεί χώρος στον κάτοικο, είναι εξίσου σημαντικό να υπάρχουν μικρότεροι χώροι σε επίπεδο γειτονιάς δηλαδή μια μάνα με το καρότσι της να μπορεί να φτάσει ανεμπόδιστα σε μια παιδική χαρά ή ακόμα και στο σχολείο του παιδιού της, ο νέος να μπορεί ελεύθερα να κινηθεί.

Είναι ενδεικτικό να αναφέρουμε ότι ένα στοιχείο που ανέδειξε η πανδημία και η πολύωρη και πολλές φορές πολυήμερη παραμονή των κατοίκων στις γειτονιές τους, είναι το ζήτημα έλλειψης διαθέσιμων – κοινόχρηστων χώρων. Δυστυχώς, πέραν της διαπίστωσης, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη σχετικά. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την αναγκαιότητα αντιπλημμυρικών έργων και έργων αντισεισμικής θωράκισης, όπου απουσιάζουν εντελώς από τον προτεινόμενο σχεδιασμό.

            Μολονότι ο τίτλος της μελέτης επικαλείται την αναβάθμιση των δημόσιων χώρων του Δήμου Ζωγράφου, απουσιάζει εντελώς ο σχεδιασμός για υποδομές κάλυψης αναγκών σχολικής στέγης και παιδικών σταθμών, χώρων καθώς και για χώρους αθλητισμού και πολιτισμού που υπάρχει τεράστια έλλειψη στην περιοχή μας. Είναι προφανές ότι απουσιάζουν γιατί τέτοιες υποδομές δεν υπηρετούν τη λογική κόστος – οφέλους, δεν έχουν κέρδος για το μεγάλο κεφάλαιο, δεν ευνοούν τις «περίφημες» επενδύσεις.

Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΕ ΜΕΛΕΤΕΣ ΠΟΥ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ

            Η παρούσα μελέτη όπως και η πλειοψηφία των μελετών που παρουσιάζονται μέσα στο δημοτικό συμβούλιο, αποτελούν κομμάτια ενός παζλ, που θέλουν τις λαϊκές ανάγκες για έναν ποιοτικά αναβαθμισμένο χώρο κατοικίας που θα αναβαθμίζει την ποιότητα της ζωής να βγαίνουν στο περιθώριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, είναι η διαχρονικότητα των πολιτικών όλων των προηγούμενων διοικήσεων μιας και τα τεχνικά προγράμματα τους, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Πακτωλός χρημάτων για μελέτες, αναξιοποίητες μελέτες, καταχωνιασμένες ακόμα στα συρτάρια.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα χρηματοδοτικά εργαλεία σε τέτοια έργα, είναι δυσεύρετα. Αντιθέτως μεγάλα έργα με fasttrackδιαδικασίες εντάσσονται σε χρηματοδοτήσεις ενώ αντίθετα άλλες μικρότερες παρεμβάσεις ψάχνουν ακόμα χρηματοδότηση. Το greendealευρύτερα για την Αττική άλλωστε, υποβοηθούμενο και από το σχέδιο νόμου που έχει στα σκαριά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για τον Υμηττό, που βάζει χέρι ακόμα και στις χρήσεις γης, σίγουρα θα παίξει καθοριστικό ρόλο για το μέλλον έργων και χρηματοδοτήσεων. 

            Η αξιοποίηση μελετών όπως αυτή για την περιοχή μας αλλά και συνολικότερα πρέπει να είναι ενταγμένη σε έναν συνολικό επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της Αττικής στο πλαίσιο μιας άλλης εξουσίας και μιας οικονομίας που θα έχει στο επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων. Είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να δώσει οριστική φιλολαϊκή λύση στον χωροταξικό σχεδιασμό της Αττικής και στην αξιοποίηση επιμέρους μελετών και παρεμβάσεων.
Η συνδυασμένη ικανοποίηση του συνόλου των λαϊκών αναγκών περιλαμβάνει την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος στην ασφαλή, ποιοτική και υψηλού επιπέδου λαϊκή κατοικία και μεταφορές, σε υποδομές κοινής ωφέλειας (σχολεία, νοσοκομεία), δομές πολιτικής προστασίας, μέτρα και έργα αντιπλημμυρικής θωράκισης/αντισεισμικής προστασίας, χώρων πρασίνου και αναψυχής, περνάει μέσα απ’ την ανάγκη διασφάλισης ποιοτικού ελεύθερου χρόνου για τους εργαζόμενους, άρα είναι δεμένο με τις εργασιακές συνθήκες.

                                   

ΖΩΓΡΑΦΟΥ 21.4.2021

«Επιστήμη στην υπηρεσία του λαού ή των επιχειρηματικών συμφερόντων»;

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΒΙΔΑ, ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

«Να ξεκινήσουμε λέγοντας ότι η οποιαδήποτε μελέτη αναδεικνύει τις δυνατότητες της επιστήμης στην προκειμένη περίπτωση αρχιτεκτονική ή πολεοδομία κλπ. να σχεδιάζουν με ανθρώπινο τρόπο ούτως ώστε ο άνθρωπος να καλύπτει τις ανάγκες του, άρα εμείς μιλάμε εξ αρχής για επιστήμη στην υπηρεσία του λαού.

Είναι λοιπόν αντικειμενικό ότι η καπιταλιστική οικονομία δεν μπορεί να βάλει την επιστήμη στη υπηρεσία των λαϊκών αναγκών.

Έχει μεγάλη σημασία λοιπόν , ποιος σχεδιάζει και ποιος υλοποιεί προς όφελος ποιου. Η επιστήμη ως παραγωγική δύναμη έχει υποταχθεί στην πολιτική και την οικονομία της τάξης που έχει την εξουσία.

Αρχικά προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε τη μελέτη, μπορούμε να πούμε σαφέστατα ότι αποτελεί ένα θεωρητικό κείμενο, στρατηγικό όπως το ονομάζετε, που στην ουσία πρόκειται για άλλη μια μελέτη που δεν εφαρμόζεται απευθείας στην πράξη και αντί να δίνει προτεραιότητα στον κάτοικο δίνει προτεραιότητα σε παρεμβάσεις που σχετίζονται έμμεσα ή άμεσα και με μελλοντικές επενδύσεις…

Μας έχετε φέρει παλαιότερα και το Ερευνητικό Πρόγραμμα του Πολυτεχνείου για την κινητικότητα και πρόσφατα το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας, που πάλι για να εφαρμοστούν απαιτούνται και άλλες μελέτες…

Φοβόμαστε ότι τα πολλά «θεωρητικά» τελικά κρύβουν τα πραγματικά προβλήματα…. Επομένως το ερώτημα είναι τι τελικά προτείνει το Ερευνητικό που συζητάμε.  Εντάξει οι αναλύσεις και τα διαγράμματα αλλά τα ερωτήματα είναι:

  1. Αναβαθμίζει το πράσινο στην περιοχή; αυξάνει τις επιφάνειες, δημιουργεί καινούργιες, και σε τί ποσοστό, δημιουργεί μεγαλύτερα πάρκα γειτονιάς ;
  2. Δημιουργεί ένα δίκτυο πρασίνου και ελεύθερων χώρων που να συνδέει την κατοικία με σχολεία , πλατείες, εμπορικά κέντρα κλπ χώρους συγκέντρωσης κόσμου;
  3. Απελευθερώνει τους χώρους κίνησης των πεζών από την όχληση των οχημάτων ;
  4. Δημιουργεί κυκλοφορία εναλλακτικών μέσων μετακίνησης όπως πεζή και ποδήλατα;

Εμείς βλέπουμε ότι τελικά αυτά δεν γίνονται.

Σύμφωνα με το ερευνητικό: «Εντός του αστικού ιστού του Δήμου, παρατηρούνται τρεις σημαντικοί πυρήνες χώρων πρασίνου  που παρουσιάζουν ιδιαίτερη δυναμική […] Οι υπόλοιποι χώροι είναι μικρότερου μεγέθους, κλίμακας γειτονιάς […]. Στο Δήμο Ζωγράφου, οι χώροι αυτής της κλίμακας αποτελούν την πλειοψηφία των ελεύθερων χώρων που καταγράφηκαν. Συνεπώς παρά το μικρό τους μέγεθος, αποτελούν σημαντικό απόθεμα πρασίνου της περιοχής.»

  • Παρά τη διαπίστωση ότι οι μικρότεροι χώροι είναι πολλοί και σημαντικοί σε επίπεδο γειτονιάς, δεν συμπεριλαμβάνονται στις τελικές προτεινόμενες παρεμβάσεις, καθώς δίνεται προτεραιότητα μόνο σε 3 άξονες και δικτυώνονται μόνον αυτοί (πλατεία  Γαρδένιας με Βίλα Ζωγράφου, ο χώρος των «17 στρεμμάτων» και ο γραμμικός ελεύθερος και πράσινος χώρος επί της οδού Γ.  Παπανδρέου.). Για τους μικρούς χώρους δίνονται πάλι μόνο γενικές κατευθύνσεις (σελ. 77-78).

Για μας είναι σημαντικό ότι για να δοθεί χώρος στον κάτοικο είναι εξίσου σημαντικοί οι μικρότεροι χώροι σε επίπεδο γειτονιάς δηλαδή μια μάνα με το καρότσι της να μπορεί να φτάσει ανεμπόδιστα σε μια παιδική χαρά ή ακόμα και στο σχολείο του παιδιού της. Εδώ μπαίνουν και ζητήματα κινητικότητας και αλλαγή νοοτροπίας που πολλάκις έχουμε συζητήσει στο δημοτικό συμβούλιο.

Παρ’ όλα αυτά, στις 180 σελίδες της μελέτης που μας παρουσιάζετε, οι προτάσεις εστιάζουν στις πλατείες που θα είναι οι σταθμοί του μετρό και στα «17 στρέμματα». Για εμάς γίνεται εύκολα αντιληπτός ο λόγος που προκρίνονται στη μελέτη διότι αποτελούν χώρους επένδυσης και κερδοφορίας, σε αντίθεση με την εξεύρεση και δημιουργία μικρότερων χώρων πρασίνου, με παιδικές χαρές στις γειτονιές, κλπ.

Σημειωτέων, οι κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου αντιστοιχούν μόλις στο 4% (1,3  m2/ κάτοικο) της έκτασης του Δήμου. Επίσης, ενδεικτικά αναφέρεται στη μελέτη ότι [σελ. 49] «Από τα απογραφικά δεδομένα του 2011 που παρέχει η ΕΛ.ΣΤΑΤ, προκύπτει ότι ο ενεργός πληθυσμός του Δήμου, ηλικίας 20-64 ετών, ανέρχεται σε 46.546 άτομα και ο αριθμός των παιδιών ηλικίας 0-9 ετών σε 4.805 άτομα. Αν  πραγματοποιηθεί αναγωγή των λειτουργιών ανά ομάδα ενδιαφέροντος, αντιστοιχεί 0,88 τμ αθλητικού χώρου ανά κάτοικο 20-64 ετών και 400 παιδιά έως 9 ετών ανά παιδική χαράτου Δήμου με αντιστοιχία 1,3 τμ/παιδί. Ειδικά για τους αθλητικούς χώρους, το ποσοστό είναι ακόμη μικρότερο αν οι εγκαταστάσεις θεωρηθούν ως υπερτοπικοί πόλοι αθλητισμού.

Ενώ λοιπόν στη μελέτη εντοπίζεται η έλλειψη διαθέσιμων – κοινόχρηστων χώρων δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη σχετικά. Η πανδημία ανέδειξε ακόμα περισσότερο αυτήν την ανάγκη.

Όσον αφορά στις 3 πλατείες που θα είναι οι σταθμοί του Μετρό, σχολιάζετε την υφιστάμενη κατάσταση και τις προτάσεις της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και προτείνετε κάτι άλλο (πάλι στρατηγικά…). Πόσες μελέτες θα γίνουν για αυτές τις πλατείες?? (Και στο ΣΒΑΚ υπάρχει πρόταση να γίνει μελέτη για αυτές, λαμβάνοντας υπόψη και κυκλοφοριακά ζητήματα πέριξ αυτών)….που τώρα δεν έχουν εξεταστεί

Τέλος, εντοπίζουμε και κάποια επιμέρους ζητήματα τα οποία αξίζει να αναφέρουμε όπως:

  • το εγκεκριμένο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο του Δήμου δεν είναι του 2010
  • Υδρολογικά χαρακτηριστικά ευρύτερης περιοχής – Υδρογραφικό δίκτυο: Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει υδραυλικός στην ομάδα μελέτης, μόνο αρχιτέκτονες και πολεοδόμοι.

[σελ. 62]Με κάποια εργαλεία αποτυπώνουν το υδρογραφικό δίκτυο για τον Δήμο και εντοπίζουν προβληματικά σημεία (ζώνες που χρήζουν επανεξέτασης). Παραθέτετε σε μία παράγραφο πιθανούς τρόπους που δύναται να αποκαταστήσουν τα  προβλήματα όπου αυτά εντοπίστηκαν όπου πουθενά δεν αναφέρονται αντιπλημμυρικά έργα!!

  • [σελ. 29-30]    Σχολιάζετε παραδείγματα (καλές πρακτικές) από ευρωπαϊκές χώρες, προτείνοντας και φορολογική πολιτική χρήσης ΙΧ …..

Την ίδια στιγμή τρέχει το ΣΒΑΚ, που αφενός λαμβάνει υπόψη (πάλι σε στρατηγικό επίπεδο) προτάσεις για τους κοινόχρηστους χώρους και τους χώρους πρασίνου, και αφετέρου έχει διαφορετική λογική από το Ερευνητικό, με παρεμβάσεις σε σημαντικούς άξονες που το Ερευνητικό απορρίπτει για να μην επιβαρυνθούν οι γειτονιές (και σωστά ενδεχομένως….).

σελ. 32-35]   Λαμβάνεται υπόψη και σχολιάζεται αναλυτικά το παλαιότερο Ερευνητικό του ΕΜΠ, 2018 (επιστημ. υπεύθυνοι: Βλαστός ΕΜΠ, αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων Κικάκης). «Τα προτεινόμενα σενάρια εγείρουν ορισμένες ενστάσεις:

  • Είναι δυσανάλογα παρεμβατικά σε σχέση με τα υφιστάμενα κυκλοφοριακά προβλήματα  στον Δήμο Ζωγράφου. Ο δήμος δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα συμφόρησης,  καθώς αποτελεί «τερματική» περιοχή, με περιορισμένες χρήσεις εκτός της κατοικίας,  γεγονός που δεν αναμένεται να αλλάξει τα επόμενα χρόνια. Επιπλέον, η μετακίνηση με  τη χρήση ΙΧ θα περιοριστεί με τη λειτουργία των 3 σταθμών μετρό εντός των ορίων του  Δήμου Ζωγράφου, αλλά και εκείνου στην πύλη της Πανεπιστημιούπολης. 
  • Οι μονοδρομήσεις, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των ΙΧ λόγω της λειτουργίας των  σταθμών Μετρό, ενδέχεται να οδηγήσουν στην – παραβατική- αύξηση της ταχύτητας σε  δρόμους όπως η Παπάγου και η Γρ. Αυξεντίου, γεγονός που αφενός θα τις καταστήσει  επικίνδυνες για τους πεζούς και αφετέρου θα μειώσει τη διαπερατότητα και τη  βαδισιμότητα εντός του Δήμου. Πρόσφατες εμπειρίες μονοδρομήσεων περιοχών της  Αθήνας έδειξαν ότι αφενός υπάρχει σοβαρή και όχι επιθυμητή αύξηση ταχύτητας (>30km/h) σε ιδιαίτερα πυκνοδομημένες περιοχές με υψηλή κίνηση πεζών και αφετέρου  υπήρξε αμφίπλευρη κατάληψη των απελευθερωμένων λωρίδων για στάθμευση.
  • Η σταδιακή ανάδειξη των οδών Κολοκοτρώνη, Χατζή και Ταξίλου σε πρωτεύον οδικό  δίκτυο ενδέχεται να δημιουργήσει μία σειρά από προβληματικές συνθήκες. Αφενός, η  κλίση σε ορισμένα σημεία είναι απαγορευτική τόσο για ΜΜΜ, όσο και για αυξημένη  κυκλοφορία αυτοκινήτων. Ταυτόχρονα, η διαδρομή αυτή περιλαμβάνει σημεία  κυκλοφορίας πεζών, ανηλίκων, αλλά και ζώων (πύλες Πανεπιστημιούπολης, 6ο Λύκειο Γυμνάσιο, Κολυμβητήριο και κλειστό γήπεδο «Αντώνης Φώτσης»). Τέλος, θα  υποβαθμίσει σημαντικά την ποιότητα ζωής των κατοίκων της περιοχής χωρίς να υπάρχει  κάποια έντονη αναγκαιότητα.»

Όλα όσα σχολιάζετε ως ενστάσεις προτείνονται στον Ορίζοντα 10ετίας στο ΣΒΑΚ γιατί το ΣΒΑΚ έχει βασιστεί στο ερευνητικό του 2018….

[σελ. 42]         Στο Υφιστάμενο οδικό και συγκοινωνιακό δίκτυο γράφετε : «Ως προς την συγκοινωνιακή κάλυψη, ο Δήμος Ζωγράφου εξυπηρετείται από ικανοποιητικό γραμμών λεωφορειακών γραμμών που διέρχονται από τις βασικές οδικές αρτηρίες του και τον  συνδέουν με το κέντρο της Αθήνας, αλλά και με τους γειτονικούς δήμους.»

Με τους γειτονικούς δήμους η σύνδεση δεν είναι καλή, ακόμη και ανύπαρκτη, ενώ για τις ανάγκες του δήμου σε ώρες αιχμής οι συχνότητες δεν επαρκούν (π.χ. καθημερινές το 608 είναι γεμάτο από αφετηρία)…

Το πολιτικό ερώτημα, που είναι αντικειμενικά στο κέντρο κάθε συζήτησης, είναι χωροταξικός σχεδιασμός για ποιον; Ο χωροταξικός σχεδιασμός δεν είναι τεχνοκρατικό ζήτημα, είναι βαθύτατα πολιτικό ζήτημα και στα πλαίσια των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής εντάσσεται και υποτάσσεται, αντικειμενικά, στους νόμους της αγοράς, της κερδοφορίας των κεφαλαίων και των μονοπωλιακών ομίλων. Είναι άρρηκτα δεμένος με την τάση εμπορευματοποίησης της γης και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και ιδιωτικοποιήσεων, που προωθούνται τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια της ΕΕ.

Η αξιοποίηση μελετών όπως αυτή για την περιοχή μας αλλά και συνολικότερα πρέπει να είναι ενταγμένη σε έναν συνολικό επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της Αττικής στο πλαίσιο μιας άλλης εξουσίας και μιας οικονομίας που θα έχει στο επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων. Είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να δώσει οριστική φιλολαϊκή λύση στον χωροταξικό σχεδιασμό της Αττικής και στην αξιοποίηση επιμέρους μελετών και παρεμβάσεων.


Η συνδυασμένη ικανοποίηση του συνόλου των λαϊκών αναγκών περιλαμβάνει την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος στην ασφαλή, ποιοτική και υψηλού επιπέδου λαϊκή κατοικία και μεταφορές, σε υποδομές κοινής ωφέλειας (σχολεία, νοσοκομεία), δομές πολιτικής προστασίας, μέτρα και έργα αντιπλημμυρικής θωράκισης, αντισεισμικής προστασίας, χώρων πρασίνου και αναψυχής, περνάει μέσα απ’ την ανάγκη διασφάλισης ποιοτικού ελεύθερου χρόνου για τους εργαζόμενους, άρα είναι δεμένο με τις εργασιακές συνθήκες.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Διακήρυξη για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821

«Όταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια

του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη

τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν’

αρπάξη τα άρματα και να τιμωρήση του τυράννους του,

είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαια του και το πλέον

απαραίτητον απ’ όλα τα χρέη του.»

Ρήγας (Φεραίος) Βελεστινλής, «Νέα Πολιτική Διοίκησις»

Η Επανάσταση του 1821 ήταν αστική εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση, γνήσιο «τέκνο» της εποχής της. Προέκυψε ως συνέπεια των κοινωνικοοικονομικών αντιθέσεων που οξύνθηκαν την περίοδο μετάβασης από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Αποτέλεσε μία από τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνταν εκείνη την περίοδο, έναν από τους πολλούς κρίκους των αστικών επαναστάσεων, που πραγματοποιήθηκαν στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα: στη Βόρεια Αμερική (1775), στη Γαλλία (1789), στην Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία (1820), στη Λατινική Αμερική (1811-1830), στο Βέλγιο (1830), κλπ.

Η Επανάσταση του 1821 διδάχτηκε από τις αστικές επαναστατικές συνωμοτικές οργανώσεις άλλων χωρών και εμπνεύστηκε από τα Συντάγματα και τις Διακηρύξεις των καπιταλιστικών κρατών. Παράλληλα, ξεσπώντας σε μια περίοδο υποχώρησης των αστικών επαναστάσεων που ακολούθησε την ήττα του Ναπολέοντα ενέπνευσε και ενθάρρυνε τα πιο ριζοσπαστικά ρεύματα των αστών επαναστατών. Γι’ αυτό πολλοί ξένοι αστοί επαναστάτες προσχώρησαν ως εθελοντές στα επαναστατικά στρατεύματα και κάποιοι άφησαν και τη ζωή τους στα πεδία των μαχών, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι το πραγματικό διακύβευμα της Επανάστασης βρισκόταν πολύ πέρα από τον «ορίζοντα» της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Η Επανάσταση του 1821 υπήρξε αποτέλεσμα της ανάπτυξης των νέων καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής στα εδάφη της φεουδαρχικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι ελληνόφωνοι Χριστιανοί έμποροι και πλοιοκτήτες συγκέντρωναν δύναμη και πλούτο, πρωτοστατώντας στο εμπόριο της Αυτοκρατορίας, σε μια εποχή που οι νέες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής επικρατούσαν σε σημαντικά οικονομικά κέντρα της εποχής και διάβρωναν την εξουσία των φεουδαρχικών αυτοκρατοριών. Την ίδια περίοδο, ο τερματισμός της εδαφικής επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οδήγησε σε παρακμή το τιμαριωτικό σύστημα και επέτρεψε σε ισχυρές οικογένειες Χριστιανών (κοτζαμπάσηδες) και Μουσουλμάνων (αγιάνηδες) να ελέγξουν την καλλιέργεια της γης και τη συλλογή των φόρων. Οι παραπάνω, κατευθύνοντας την αγροτική παραγωγή στο αυξανόμενο εξωτερικό εμπόριο και τοποθετώντας τα χρηματικά τους αποθέματα σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες δεν άργησαν να συνδέσουν τα συμφέροντά τους με την καπιταλιστική αγορά.

Στην αυγή του 19ου αιώνα, οι νέες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής διείσδυαν από όλους τους πόρους της γερασμένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κλονίζοντας τις κυρίαρχες φεουδαρχικές σχέσεις και διαταράσσοντας τις δοσμένες κοινωνικοοικονομικές ισορροπίες. Στον πυρήνα των μεταβολών βρισκόταν ο κοινωνικός φορέας των νέων σχέσεων παραγωγής, η αστική τάξη. Όσο αυξανόταν η οικονομική ισχύς της ανερχόμενης ελληνικής αστικής τάξης, τόσο αυτή ερχόταν σε αντίθεση με τους περιορισμούς του οθωμανικού φεουδαρχικού κράτους και το καθεστώς της υποτέλειάς της σε αυτό.

Η βαθειά κρίση, που εκδηλώθηκε προεπαναστατικά στο εμπόριο και τη ναυτιλία (για να απλωθεί σε όλους λίγο-πολύ τους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας), όξυνε περαιτέρω τις αντιθέσεις, αναδεικνύοντας με ακόμα πιο επιτακτικό τρόπο τα αδιέξοδα της υπάρχουσας κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης και φωτίζοντας την αναγκαιότητα της επαναστατικής ρήξης της αστικής τάξης με τη φεουδαρχική εξουσία.

Η ιστορική πρωτοβουλία για την Επανάσταση άνηκε στην ανερχόμενη τότε αστική τάξη. Αυτή ήταν που μετουσίωσε την αντίθεση στην οθωμανική υποτέλεια σε εθνική συνείδηση και τελικά σε επαναστατικό πολιτικό πρόγραμμα. Ο στόχος της επαναστατημένης αστικής τάξης, δηλαδή η συγκρότηση ενός σύγχρονου αστικού έθνους-κράτους, σήμαινε ταυτόχρονα και ρήξη με τους όρους της οθωμανικής κυριαρχίας. Το γεγονός αυτό προσέδωσε στην Επανάσταση και απελευθερωτικό χαρακτήρα και επέτρεψε στην αστική τάξη να προσελκύσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, που βίωναν την ταξική εκμετάλλευση και τη φυλετική και θρησκευτική καταπίεση, στα επαναστατικά της σχέδια.

Η επαναστατική οργάνωση της αστικής τάξης, η Φιλική Εταιρία, διαδραμάτισε κεντρικό και αναντικατάστατο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Η Φιλική Εταιρία ήταν η πρωτοπορία της ηγέτιδας τάξης. Ήταν αυτή που προσανατολίστηκε από τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της αστικής τάξης και ξεπέρασε τις συγκρούσεις συμφερόντων, τις αναστολές και τις επιφυλάξεις των διαφορετικών μερίδων της. Ήταν αυτή που διαμόρφωσε ένα επαναστατικό σχέδιο ανεξάρτητο από τη στάση των «Μεγάλων Δυνάμεων» της εποχής και στηριγμένο σε εκείνες τις κοινωνικές-ταξικές δυνάμεις που είχαν συμφέρον να επαναστατήσουν. Ήταν αυτή που οργάνωσε τους επαναστάτες, που προετοίμασε (ηθικά και υλικά) την Επανάσταση και την έκρηξή της.

Δεν υπήρξε ενιαία στάση των κοινωνικών δυνάμεων της εποχής έναντι της Επανάστασης. Μία μερίδα των ελληνόφωνων Χριστιανών που μετείχε στην οθωμανική διοίκηση ή απολάμβανε προνόμια στο πλαίσιο της οθωμανικής εξουσίας (Εκκλησία, κοτζαμπάσηδες, Φαναριώτες, αρματολοί) διέθετε ισχυρά συμφέροντα, πολύμορφα συνυφασμένα με το οθωμανικό φεουδαρχικό κράτος, ενώ μετείχε και στην εκμετάλλευση των ομογενών/ ομοθρήσκων της φτωχών αγροτικών μαζών, σε αγαστή συνεργασία με τις οθωμανικές αρχές.

Βέβαια, η διαδικασία μετάβασης από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, δημιούργησε ρωγμές και σε αυτές τις παραδοσιακές κοινωνικές δυνάμεις. Ιδιαίτερα οι κοτζαμπάσηδες, έχοντας επεκτείνει τις οικονομικές τους δραστηριότητες και σε άλλους τομείς, όπως το εμπόριο και η ναυτιλία, είχαν μπει σε πορεία αστοποίησης, συμπαρασύροντας και κομμάτια της ιεραρχίας των περιοχών τους. Την ίδια περίοδο, οι αρματολοί θίγονταν από τις διοικητικές ανακατατάξεις που προωθούνταν εκείνη την περίοδο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Από την άλλη πλευρά, οι ταλαντεύσεις σχετικά με την επικαιρότητα της Επανάστασης, έπειτα από την ήττα του Ναπολέοντα και τη συγκρότηση της «Ιεράς Συμμαχίας» επηρέαζαν και κομμάτια των πλοιοκτητών, των εμπόρων και των αστών διανοούμενων που βρίσκονταν εκτός της οθωμανικής επικράτειας. Αντίθετα, την ίδια περίοδο, οι φτωχοί αγρότες και η περιορισμένη αριθμητικά εργατική τάξη βίωναν τις συνέπειες της κρίσης στο εμπόριο και στη ναυτιλία και της καταστροφής της βιοτεχνίας και έγιναν θερμοί αποδέκτες των επαναστατικών κελευσμάτων της Φιλικής Εταιρείας.

Έπειτα από την έκρηξη της Επανάστασης, τα διαφορετικά συμφέροντα των αστικών μερίδων και των άλλων κοινωνικών δυνάμεων που συμμετείχαν σε αυτή, προερχόμενα από το φεουδαρχικό κατακερματισμό της παλιάς κοινωνίας και από τις διασυνδέσεις των συμφερόντων τους με διαφορετικά οικονομικά κέντρα της εποχής, εκφράστηκαν με αντιθέσεις για τον έλεγχο της ηγεσίας της Επανάστασης, τη μορφή του επιδιωκόμενου νέου κράτους και τις διεθνείς συμμαχίες του.

Αποτέλεσμα της όξυνσης των αντιθέσεων ήταν η έναρξη ενδοεπαναστατικών συγκρούσεων που κατέληξαν σε «εμφυλίους» πολέμους, δηλαδή σε πολεμικές αναμετρήσεις των διαφορετικών αστικών μερίδων, στις οποίες συμμετείχαν και άλλες κοινωνικές δυνάμεις. Οι «εμφύλιοι» πόλεμοι αποτέλεσαν τυπικό γνώρισμα όλων των αστικών επαναστάσεων και όχι κάποια ιδιαιτερότητα της «ελληνικής φυλής», όπως πολλοί υποστηρίζουν. Στην ελληνική περίπτωση συνέδραμαν στην τελική επικράτηση των πιο προωθημένων τμημάτων της αστικής τάξης με επίκεντρο τους πλοιοκτήτες και εμπόρους, που είχαν συμμαχήσει με τους αστούς διανοούμενους, τα νέα αστικά στρώματα και τα πιο αστοποιημένα τμήματα των παραδοσιακών κοινωνικών ομάδων. Η επικράτησή τους εξασφάλισε τη συγκρότηση ενός σύγχρονου συγκεντρωτικού αστικού κράτους, σε στενή συμμαχία με την καπιταλιστική βρετανική αυτοκρατορία.

Η συμμαχία με τη Βρετανική Αυτοκρατορία, δηλαδή με την πιο προηγμένη καπιταλιστική δύναμη της εποχής, είχε ιδιαίτερη σημασία για τη διεθνή αναγνώριση του ελληνικού αστικού κράτους. Η βρετανική στήριξη στην επαναστατική εξουσία συνέβαλε αρχικά καταλυτικά στην τροποποίηση της στάσης των «Μεγάλων Δυνάμεων» (Μ. Βρετανίας, Γαλλίας, Τσαρικής Αυτοκρατορίας, Αυστρουγγρικής Αυτοκρατορίας) έναντι της Επανάστασης και τελικά στην πρόκριση της συγκρότησης ενός ανεξάρτητου κράτους (Πρωτόκολλο Λονδίνου, 1830). Είχε μεσολαβήσει η ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827), όπου έπειτα από την αποφασιστική στάση του τσαρικού στόλου, ο τελευταίος μαζί με το βρετανικό και το γαλλικό στόλο κατέστρεψαν τον οθωμανοαιγυπτιακό.

Η στάση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των υπόλοιπων «Μεγάλων Δυνάμεων» απέναντι στην Επανάσταση σχετιζόταν με τη συνολικότερη τοποθέτησή τους στο «Ανατολικό Ζήτημα», δηλαδή στη θέση τους για την τύχη των εδαφών της αποδυναμωμένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Τσαρική Αυτοκρατορία επιθυμούσε να αξιοποιήσει την Επανάσταση, όπως και κάθε επαναστατικό κίνημα στη Βαλκανική Χερσόνησο, προκειμένου να εξαπολύσει ένα καινούριο πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να βρει διέξοδο στη Μεσόγειο. Ακριβώς αυτός ήταν ο λόγος που η Βρετανική Αυτοκρατορία τήρησε αρχικά αρνητική στάση απέναντι στην Επανάσταση, που λαθεμένα τη θεώρησε αποτέλεσμα των τσαρικών ραδιουργιών. Όμως, στη συνέχεια, εκτίμησε ότι η συγκρότηση ενός ανεξάρτητου αστικού έθνους κράτους που θα βρισκόταν σε στενή συμμαχία μαζί της, θα αποτελούσε εμπόδιο για τα τσαρικά σχέδια και θα εξασφάλιζε τη συνέχιση της κυριαρχίας της στα κρίσιμα για το διεθνές εμπόριο νερά της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, συμπαρασύροντας στη θέση αυτή και τη Γαλλία. Αντίθετα, σταθερά αρνητική στάση κράτησε η Αυστρουγγρική Αυτοκρατορία, η οποία θεωρούσε ότι η νίκη της Επανάστασης θα διατάρασσε τις ισορροπίες στην Ευρώπη.

Τα ιδιαίτερα συμφέροντα των «Μεγάλων Δυνάμεων» απέρρεαν πρώτα απ’ όλα από το επίπεδο της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξής τους και τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, οδηγώντας σε αλληλοσυγκρουόμενα σχέδια για το μέλλον της Ελληνικής Επανάστασης. Αντίστοιχα και ο διεθνής προσανατολισμός των διαφόρων δυνάμεων της Επανάστασης είχε να κάνει με τα ιδιαίτερα ταξικά τους συμφέροντα και τη μορφή του κράτους που επιδίωκαν να συγκροτήσουν. Γι’ αυτό και οι ηττημένοι των «εμφυλίων» πολέμων, δηλαδή οι λιγότερο αστοποιημένοι κοτζαμπάσηδες και οι κλέφτες που θεωρούσαν ότι το αστικό συγκεντρωτικό κράτος θα αμφισβητούσε τα προεπαναστατικά τους προνόμια και θα υπέσκαπτε τον κοινωνικό τους ρόλο έβλεπαν με θετικό μάτι τις τσαρικές προτάσεις για τη συγκρότηση τριών ημιαυτόνομων περιοχών στα επαναστατημένα εδάφη, που θα παρέμεναν φόρου υποτελείς στο Σουλτάνο.

Το αστικό συγκεντρωτικό έθνος-κράτος αποτελούσε την πραγματική επαναστατική απάντηση της εποχής στα αδιέξοδα της φεουδαρχικής εξουσίας, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης. Η φτωχή αγροτιά και η μικρή ακόμη εργατική τάξη, που στελέχωσαν με ανιδιοτέλεια τις ένοπλες επαναστατικές δυνάμεις, ρίχτηκαν με ηρωισμό στα πεδία των μαχών και έδωσαν απλόχερα το αίμα τους στην Επανάσταση, κατάφεραν να αποτινάξουν το καθεστώς του ραγιά. Δεν πέτυχαν όμως και την κοινωνική τους απελευθέρωση. Η ελευθερία που επικαλούνταν οι αστικές επαναστατικές δυνάμεις αφορούσε μόνο την απελευθέρωση από τις σχέσεις φυσικού καταναγκασμού και το διάπλατο άνοιγμα του δρόμου για την κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Οι πολιτικά ανώριμες ακόμα λαϊκές δυνάμεις άργησαν να αντιληφθούν ότι η αστική εξουσία ήταν το αντικειμενικό αποτέλεσμα της επανάστασης και όχι της προδοσίας της. Παρ’ όλα αυτά, το σπάσιμο του φόβου τους, ο ξεσηκωμός τους (κόντρα στις παραινέσεις ή και τις απειλές των ισχυρών, των «συνετών», κλπ.), η ανιδιοτέλεια τους στον αγώνα, η αντοχή τους στις δυσκολίες, γενικότερα η ισχύς του επαναστατημένου λαού: όλα αποτελούν διαχρονική πηγή έμπνευσης για τις σύγχρονες μάχες που έχει μπροστά του ο λαός μας.

Επίκαιρης σημασίας συμπέρασμα από την Επανάσταση του 1821 αποτελεί και το γεγονός ότι ο δυσμενής συσχετισμός δεν μπορεί να εμποδίσει σε τελική ανάλυση την ανατροπή ενός κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, εφόσον έχουν ήδη αναπτυχθεί οι υλικές προϋποθέσεις που την απαιτούν. Η μεγάλη Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να αποτρέψει την ευόδωση της Επανάστασης και μάλιστα σε μια εποχή όπου η ήττα του Ναπολέοντα και η συγκρότηση της «Ιεράς Συμμαχίας» είχε διαμορφώσει ένα δυσμενή διεθνή συσχετισμό για τις αστικές δυνάμεις.

Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί ένα κομβικής σημασίας γεγονός στην Ιστορία του τόπου μας. Ως γενέθλια πράξη του ελληνικού αστικού κράτους διαμόρφωσε το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίχθηκε η ταξική πάλη έως τις μέρες μας.

Το Κόμμα μας, από την ίδρυσή του, καταπιάστηκε επανειλημμένα με την Ιστορία του 1821, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τα συμπεράσματα της μελέτης αυτής στη διαμόρφωση της στρατηγικής του. Βέβαια, αυτές οι προσεγγίσεις δεν στερούνταν αδυναμιών, που αντανακλούσαν κάθε φορά το ιδεολογικό-πολιτικό επίπεδο ωριμότητας του ίδιου του Κόμματος.

Με το 1821, ασχολείται και η αστική τάξη από τα πρώτα χρόνια της εξουσίας της. Η αστική τάξη ανατρέχει στην γενέθλια πράξη του κράτους της (προσαρμόζοντας κάθε φορά το περιεχόμενο της στις εκάστοτε ανάγκες, τα συμφέροντα και τους σκοπούς της) προκειμένου να διαμορφώσει και να επιβάλλει στις λαϊκές συνειδήσεις τη δική της «ανάγνωση» και «μνήμη» του παρελθόντος, το δικό της αξιακό κώδικα στο σήμερα και τη δική της ατζέντα για το μέλλον. Προς αυτό το σκοπό, αξιοποιείται κάθε φορά ένα διαφορετικό μείγμα αστικού εθνικισμού και αστικού κοσμοπολιτισμού, ενώ ως «συγκολλητική» ουσία όλων των παραπάνω επιστρατεύεται το ιδεολόγημα της «εθνικής ενότητας» και «ομοψυχίας». Καλλιεργείται η αντίληψη ότι το έθνος μεγαλουργεί όταν ομονοεί και καταστρέφεται όταν διχάζεται, η οποία χρησιμοποιείται διαχρονικά προκειμένου να συγκαλυφθούν οι υπάρχουσες και ανειρήνευτες ταξικές αντιθέσεις.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται από την εξιστόρηση της Επανάστασης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από τον τρόπο προβολής της από τα ΜΜΕ, από τον τρόπο προσέγγισης της από τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Όπως φαίνεται και από το απόσπασμα του Ρήγα που παρατίθεται, δύο αιώνες πριν, η ανερχόμενη αστική τάξη διακήρυττε με ορμή και αποφασιστικότητα την επαναστατική ανατροπή της τυραννίας του Σουλτάνου και των οθωμανικών φεουδαρχικών δεσμών.

Σήμερα, δύο αιώνες μετά, είναι η ίδια που προσπαθεί, με νύχια και με δόντια, να κρατήσει πίσω τους τροχούς της Ιστορίας. Γι΄ αυτό και παρουσιάζει την εξουσία της αιώνια, όπως έκαναν κάποτε και οι βασιλιάδες, οι ευγενείς και οι φεουδάρχες, προτού δουν τους θρόνους και την εξουσία τους να συντρίβονται από τους αναπόδραστους νόμους της κοινωνικοοικονομικής εξέλιξης.

Αν και οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και η συγκρότηση αστικών κρατών αποτελούσαν συντελεστή προόδου για την ιστορία της ανθρωπότητας στις αρχές του 19ου αιώνα, σήμερα έχουν μεταβληθεί σε τροχοπέδη της.

Η σημερινή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και η ολοένα μεγαλύτερη αντίφασή τους με τις υφιστάμενες σχέσεις παραγωγής, εκδηλώνεται με όλο και μεγαλύτερη οξύτητα: με οικονομικές κρίσεις, φτώχεια, ανεργία, πείνα, πολέμους και προσφυγιά. Με μια όλο και μεγαλύτερη αναντιστοιχία ανάμεσα στις σύγχρονες δυνατότητες και ανάγκες των ανθρωπίνων κοινωνιών από τη μια, και την υπονόμευσή τους από το καπιταλιστικό κέδρος από την άλλη.

Ο τεράστιος πλούτος που παράγεται από την εργατική τάξη δεν αντανακλάται στην ποιότητα ζωής των εργαζομένων. Αντίθετα, η ψαλίδα ανάμεσα στους καπιταλιστές και τους ανθρώπους του μόχθου διαρκώς μεγαλώνει. Τα άλματα στην επιστήμη και την τεχνολογία δεν αξιοποιούνται για τη διευρυνόμενη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αντίθετα, γίνονται εργαλείο στα χέρια του κεφαλαίου για την περαιτέρω ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Η αύξηση της μακρόχρονης ανεργίας και του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, η ενίσχυση της τάσης της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης, η αδυναμία αξιοποίησης των σύγχρονων δυνατοτήτων για την κάλυψη των βασικών λαϊκών αναγκών στην Υγεία, στην Παιδεία, κοκ., αναδεικνύουν ακριβώς την όξυνση της βασικής αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, γενικότερα την όξυνση του συνόλου των κοινωνικών αντιθέσεων. Φανερώνουν τα κοινωνικά αδιέξοδα του σύγχρονου καπιταλισμού.

Η νέα βαθιά διεθνής καπιταλιστική κρίση, που συνοδεύτηκε από τις τεράστιες αδυναμίες των συστημάτων Υγείας ακόμη και των πιο προηγμένα καπιταλιστικών κρατών να αντιμετωπίσουν την πανδημία, ανέδειξε για άλλη μια φορά τη σήψη του συστήματος.

Την ίδια στιγμή, που εκατομμύρια άνθρωποι ανά τον κόσμο καταδικάζονταν σε μια απότομη, περαιτέρω φτωχοποίηση (σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα το 2020 άλλοι 226 εκατομμύρια άνθρωποι προστέθηκαν σε όσους βρίσκονται κάτω από τα επίσημα όρια της φτώχειας) ή στην επιβίωση με επιδόματα, η «αφρόκρεμα» της αστικής τάξης αύξανε την περιουσία της κατά $3,917 τρις (λίστα δισεκατομμυριούχων Forbes, 2020).

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η εξάλειψη της παγκόσμιας πείνας και η καταπολέμηση της παγκόσμιας φτώχειας σήμερα θα χρειαζόταν $267 δις (ή μόλις το 6,8% από την αύξηση στην περιουσία των δισεκατομμυριούχων του κόσμου το 2020). Αντίστοιχα, ο εμβολιασμός όλου του πληθυσμού της Γης θα κόστιζε $141,2 δις. Αν στα μεγέθη αυτά συνυπολογιστούν και οι δαπάνες των καπιταλιστικών κρατών για εξοπλισμούς (που το 2019 άγγιξαν το υπέρογκο ποσό των $1,9 τρις), τότε γίνεται αντιληπτό πως, όλα τα δεινά που βιώνουν οι εργατικές λαϊκές μάζες σήμερα, δεν αποτελούν «φυσικό φαινόμενο», αλλά αντικειμενική συνέπεια της εξουσίας της αστικής τάξης και της ιδιοκτησίας της στα μέσα παραγωγής.

Όλα τα παραπάνω πιστοποιούν ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα ιστορικά ξεπερασμένο, διάτρητο από τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του, που παρά τον υπάρχοντα αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, αργά ή γρήγορα θα κυοφορήσει την αλλαγή αυτού του συσχετισμού, επιβεβαιώνοντας πως η εποχή μας είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Στη σημερινή εποχή η σοσιαλιστική επανάσταση για την κατάχτηση της εργατικής εξουσίας είναι η μοναδική προοδευτική απάντηση απέναντι στο γερασμένο καπιταλιστικό σύστημα. Γι’ αυτό σήμερα προέχει η ολόπλευρη προετοιμασία της πρωτοπορίας, όλων των αγωνιστικών ριζοσπαστικών δυνάμεων για την αντεπίθεση. Προέχει, η συστράτευση όλων των κοινωνικών-ταξικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον από την ανατροπή της αστικής εξουσίας, η αντιμετώπιση όλων των ταλαντεύσεων.

Ηγετική δύναμη της επανάστασης θα είναι ο κοινωνικός φορέας του καινούριου, η εργατική τάξη, που με την επαναστατική της πάλη θα εμπνεύσει και θα συσπειρώσει και τα λαϊκά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και την οικοδόμηση της εργατικής, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και κάθε μορφής κοινωνικής καταπίεσης και ανισοτιμίας, για την αποδέσμευση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και από κάθε ιμπεριαλιστική ένωση.

Μέσα στον αγώνα για τη διεκδίκηση και ικανοποίηση των σύγχρονων ανθρώπινων αναγκών, στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την ελληνική εμπλοκή, μπορούμε να βρούμε τον κοινό βηματισμό με χιλιάδες μισθωτούς εργαζόμενους, αυτοπασχολούμενους των πόλεων, βιοπαλαιστές αγρότες, γυναίκες και νέους, φοιτητές από τα λαϊκά στρώματα με ριζοσπαστική διάθεση και οράματα. Να συμβάλλουμε στην πρόκληση ρωγμών στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, να νικήσουμε το δισταγμό, το φόβο, το συμβιβασμό. Να συγκροτήσουμε μια ισχυρή, ατσαλωμένη, αποφασισμένη κοινωνική συμμαχία σε αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Να διαμορφώσουμε προϋποθέσεις για τη ριζική ανατροπή, για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Η Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.

Μάρτιος 2021

ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ – ΒΥΡΩΝΑ – ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Μαζική συγκέντρωση έξω από το Νοσοκομείο «Λαϊκό»

Με μαζική συγκέντρωση έξω από το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Λαϊκό» απαίτησαν 32 σωματεία και μαζικοί φορείς Καισαριανής – Βύρωνα και Ζωγράφου την «άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας χωρίς όρους και αποζημιώσεις».

Πιάνοντας το αγωνιστικό «νήμα» από άλλες περιοχές της Αθήνας και όλη την Ελλάδα, σωματεία και φορείς της περιοχής έκαναν σαφές σε όλους τους τόνους ότι δεν ανέχονται τον τζόγο σε βάρος της υγείας του λαού και της ζωής του, γνωρίζοντας θερμή υποδοχή από τους κατοίκους της περιοχής και τους εργαζόμενους του νοσοκομείου. Είναι αδιανόητο και εγληματικό, τη στιγμή που τα δημόσια νοσοκομεία έχουν καταρρεύσει, που ασθενείς χάνουν τη ζωή τους εκτός ΜΕΘ και που τα ρεκόρ κρουσμάτων και διασωληνωμένων διαδέχονται το ένα μετά το άλλο, η κυβέρνηση να αρνείται πεισματικά την επίταξη των μεγάλων ιδιωτικών κλινικών.

Είναι αδιανόητο και εγκληματικό οι επιχειρηματίες της Υγείας να συνεχίζουν να θησαυρίζουν πάνω στη ζωή και τον πόνο χιλιάδων ανθρώπων. Απέναντι στο οργανωμένο και συνειδητό έγκλημα της κυβέρνησης που θέλει την ανθρώπινη ζωή να συντρίβεται στις μυλόπετρες του καπιταλιστικού κέρδους, οι εργαζόμενοι της περιοχής μας μέσα από τους μαζικούς τους φορείς και τα σωματεία ενώνουν την φωνή τους με τους μαχόμενους υγειονομικούς και λοιπό προσωπικό που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, καθιστώντας σαφές ότι «ημίμετρα» και «φτιασιδώματα» δεν γίνονται αποδεκτά για την υγεία του λαού.

Στο πλαίσιο της συγκέντρωσης έγιναν ομιλίες. Ξεκίνησαν με την Μαρίνα Παρασκευοπούλου, εκ μέρους της Συντονιστικής Επιτροπής για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στην Καισαριανή, η οποία στη συνέχεια έδωσε το λόγο στον Τάσο Αντωνόπουλο, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο Λαϊκό Νοσοκομείο, ο οποίος στάθηκε στην κατάσταση που επικρατεί και στο συγκεκριμένο νοσοκομείο, απαιτώντας την άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα της υγείας.

Στη συνέχεια χαιρετισμούς απηύθυναν ο Νίκος Δήμου, εκ μέρους του Παραρτήματος Καισαριανής – Βύρωνα – Ζωγράφου του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας, ο Μάνος Κιρικλάκης, εκ μέρους της Ένωσης ΕΒΕ Βύρωνα, η Ειρήνη Καραπάνου, αντιπρόεδρος του ΣΕΠΕ «Ρόζα Ιμβριώτη» και η Μαρία Κατσιγιάννη, πρόεδρος του Δημοκρατικού Συλλόγου Γυναικών Ζωγράφου.

Οι συγκεντρωμένοι έφτασαν με πορεία που ξεκίνησε νωρίτερα από τη συμβολή των οδών ΟύλοφΠάλμε και Παπάγου στου Ζωγράφου. Στην κινητοποίηση συμμετέχουν και εργαζόμενοι στο εμπόριο και τις υπηρεσίες που ζουν και εργάζονται στις περιοχές της Καισαριανής, του Βύρωνα και του Ζωγράφου, μετά από κάλεσμα του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας. Στην κινητοποίηση συμμετέχει επίσης και το Συντονιστικό Μαθητών Καισαριανής.

Επίσης στις 12 το μεσημέρι της Παρασκευής 26 Μάρτη, αντιπροσωπεία της Συντονιστικής Επιτροπής για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στην Καισαριανή, θα επιδώσει το κείμενο για την ανάγκη δημιουργίας Κέντρου Υγείας στην πόλη και στελέχωσης του ΙΚΑ Παγκρατίου, μαζί με τις πρώτες 1.000 υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί, στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής. 

Κινητοποίηση σωματείων και μαζικών φορέων για την προστασία της ζωής και της υγείας του λαού

200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Οπτικοακουστική παραγωγή της ΚΕ του ΚΚΕ – Πρεμιέρα στις 25 Μάρτη στο κανάλι του ΚΚΕ στο YouTube (trailer)

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, ξεκινά στο επίσημο κανάλι του Κόμματος στο YouTube την προβολή οπτικοακουστικής παραγωγής σε 6 επεισόδια.

Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί ανήμερα της 25ης Μαρτίου, ώρα 20.00, με το 1ο επεισόδιο: «Η Επανάσταση, ατμομηχανή της Ιστορίας».

Τα επόμενα επεισόδια θα προβάλλονται κάθε Πέμπτη και ώρα 20.00.

Το 2ο επεισόδιο «Στην αυγή της νέας εποχής» θα προβληθεί την 1/4.

Το 3ο επεισόδιο «Η πρωτοπορία του αγώνα» στις 8/4.

Το 4ο επεισόδιο «Και ποιοι θέλετε να αρματωθούν, αν όχι εμείς;» στις 15/4.

Το 5ο επεισόδιο «»Εμφύλιοι» πόλεμοι. Η επανάσταση μέσα στην Επανάσταση» στις 22/4.

Το 6ο και τελευταίο επεισόδιο «Η Επανάσταση διδάσκει» στις 29/4.

Η σειρά των 6 επεισοδίων δίνει στον θεατή την ευκαιρία να παρακολουθήσει την εξέλιξη των γεγονότων που προηγήθηκαν, που οδήγησαν στην Επανάσταση και τελικά στη συγκρότηση του ελληνικού αστικού κράτους.

Μπορεί επίσης να παρακολουθήσει τις ηρωικές μάχες των πρωταγωνιστών, τις «εμφύλιες» συγκρούσεις, αλλά και να δει μέσα σε ποιες τοπικές και διεθνείς οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες αυτές οι ιστορικές στιγμές εκδηλώθηκαν.

Μέσα από τη σειρά επιχειρείται η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας -σε αντιδιαστολή με το σύνολο των εκδοχών της αστικής ιστοριογραφίας- αλλά και η προσπάθεια εξαγωγής χρήσιμων ιστορικών συμπερασμάτων από την Επανάσταση του 1821.

Παραγωγή: Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ.

Την παρουσιάζουν οι ηθοποιοί: Θέμης Πάνου και Αφροδίτη Βραχοπούλου.

Δίνουν συνεντεύξεις: Μέλη και συνεργάτες του Τμήματος Ιστορίας και της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ.

Σύνθεση πρωτότυπης μουσικής: Εύα Φάμπα, σολίστ κλασικής κιθάρας.

Σκηνοθεσία: Κώστας Σταματόπουλος.

Διεύθυνση φωτογραφίας – μοντάζ: Σέργιος Κολίσικας.

Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συντελεστές που βοήθησαν στην υλοποίηση της παραγωγής, ηθοποιούς, μουσικούς, τεχνικούς, τα Μουσεία και τους πολιτιστικούς χώρους για το οπτικοακουστικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε, τους συνθέτες Γιάννη Μαρκόπουλο και Χρήστο Λεοντή για την άδεια της χρήσης των έργων «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» και «Ο Θούριος του Ρήγα».