Μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ για την 8η Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

dyo_gynaikes

 

H ΚΕ του ΚΚΕ στέλνει αγωνιστικό, χαιρετιστήριο μήνυμα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις μισθωτές, στις άνεργες, στις συνταξιούχους, στις αυτοαπασχολούμενες στην πόλη και την ύπαιθρο, στις νέες μητέρες, στις κοπέλες που βρίσκονται στα σχολεία, στις σχολές Μαθητείας, στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, στις μισθωτές επιστήμονες.

Ιδιαίτερα χαιρετίζει τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες, τις γυναίκες των μονογονεϊκών και πολύτεκνων οικογενειών, τις γυναίκες ΑμΕΑ και τις μητέρες παιδιών με αναπηρία.

Η ιστορική επέτειος της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, αφιερωμένη κυρίως στις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, είναι ανεξάντλητη πηγή πολύτιμων διδαγμάτων για τη συμμετοχή της γυναίκας στην ταξική πάλη, για την κατάργηση της γυναικείας ανισοτιμίας, αλλά και της μήτρας που τη γέννησε: Της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, του χωρισμού της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και σε αυτούς που υφίστανται την εκμετάλλευση. Χαιρετίζουμε την 8η Μάρτη έχοντας τη σκέψη μας σε σταθμούς της ιστορίας του διεθνούς επαναστατικού εργατικού κινήματος, στη σχεδόν 100χρονη ιστορική διαδρομή του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ στην κυριολεξία έγραψε ιστορία στην ανάδειξη της γυναίκας του λαού σε συνειδητή αγωνίστρια στον τόπο εργασίας, στο σωματείο, στο σχολείο, στη γειτονιά, στο χωριό, στην αντίσταση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, στο ΔΣΕ, στα όργανα του Κόμματος και του κινήματος.

Η ΚΕ και οι Οργανώσεις του ΚΚΕ, μαζί με την ΚΝΕ, με την πολύμορφη δραστηριότητα μέχρι το 2018, στο πλαίσιο του εορτασμού των 100χρονων, επιδιώκουμε να αναδειχθεί η μεγάλη πείρα από την προσπάθεια του Κόμματός μας στη δουλειά με τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου, στην επεξεργασία πολιτικών, μαζικών στόχων διεκδίκησης και αγώνα για τις εργάτριες, για τις αυτοαπασχολούμενες, για τις άτυπα εργαζόμενες, όπως ήταν παλιότερα οι αποκαλούμενες υπηρέτριες, αργότερα οι φασονίστριες, οι καθαρίστριες.

Το ΚΚΕ σε όλη τη διαδρομή του διεκδίκησε επίδομα για όσες γυναίκες δεν έχουν τα ένσημα για να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα, τον πολιτικό γάμο, την αναγνώριση των παιδιών εκτός γάμου, το δικαίωμα της ψήφου στη γυναίκα, τα δικαιώματα στη δουλειά. Σταθερά αναδεικνύει μέσα στο εργατικό – λαϊκό κίνημα τον ιδιαίτερο ρόλο της πάλης για ισότιμα δικαιώματα στην εργασία, στη μόρφωση, στην οικογένεια, σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας και για τα δύο φύλα, αλλά και για τα δικαιώματα της γυναίκας λόγω της θέσης της στην αναπαραγωγική διαδικασία. Παλεύει για τη γυναικεία ισοτιμία σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά.

Σ’ αυτόν τον αγώνα, στην ανειρήνευτη πάλη των τάξεων, αναδείχτηκαν πρωτοπόρες γυναίκες κομμουνίστριες, από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του Κόμματος. Έγραψαν λαμπρές σελίδες σε όλη την ιστορία της ταξικής πάλης στη χώρα μας. Αντλούσαν την ορμή τους από τη συνείδηση και βαθιά πίστη στο σκοπό της πάλης τους, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ιδιαίτερα τιμάμε τις κομμουνίστριες και τις άλλες πρωτοπόρες μαχήτριες του ΔΣΕ, που φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από την ίδρυσή του.

«Μέσα σε τούτο το ξεφάντωμα της λεβεντιάς, που ο ηρωισμός γίνεται κάτι το απλό, το φυσικό, σαν την ανάσα», αναδείχτηκε το πρότυπο της γυναίκας που παλεύει ισότιμα με τον άνδρα, συμμετέχει στην κοινωνική και πολιτική δράση. Άλλες πάλεψαν με το όπλο στο χέρι, άλλες συνέβαλαν στις υγειονομικές υπηρεσίες, άλλες αναδείχτηκαν στους λαογέννητους θεσμούς, άλλες συνέβαλαν στα μετόπισθεν, ως σύνδεσμοι, με την προκήρυξη και το χωνί στο χέρι. Σε μια περίοδο που κυριαρχούσε η ιδέα της βιολογικής κατωτερότητας της γυναίκας, ήταν αδιανόητο εργάτριες, αγρότισσες να τα βγάζουν πέρα με πολλαπλάσιο και καλύτερα εξοπλισμένο ανδρικό αστικό στρατό. Τρόμαζε το βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα ο αριθμός της γυναικείας συμμετοχής στην κορυφαία περίοδο της ταξική πάλης στη χώρα μας κατά τον 20ό αιώνα, στο ΔΣΕ. Πολύ περισσότερο τρομάζουν ακόμα και σήμερα οι ιδέες που ενσάρκωναν αυτές οι εργάτριες, οι απλές γυναίκες του λαού, οι κοπέλες του χωριού, αλλά και οι κομμουνίστριες και οι αγωνίστριες που βρέθηκαν στις φυλακές και τις εξορίες.

Το κίνητρο της αυτοθυσίας τους είναι και σήμερα πηγή έμπνευσης και απαράμιλλων συμπερασμάτων. Οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες. Μας θυμίζουν ότι χρειάστηκε μια γυναικεία πρωτοπορία στις σκληρές ταξικές μάχες για να ανάψει η φλόγα της συσπείρωσης και του αγώνα στις πολλές γυναίκες. Αποτελούν την πυξίδα για το σύγχρονο και «αθόρυβο» ηρωισμό πρωτοπόρων γυναικών στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στις λαϊκές γειτονιές και τα χωράφια, στις σχολές Μαθητείας, στα ΤΕΙ και ΑΕΙ, των μητέρων που με την αγωνιστική τους στάση ζωής γίνονται παράδειγμα για τα παιδιά τους.

Φωτίζει την ανάγκη της ασίγαστης προσπάθειας για την ανάπτυξη του Κόμματος με πρωτοπόρες εργάτριες, μισθωτές, αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες, νέες γυναίκες. Καθρεφτίζει την ανάγκη το Κόμμα και η ΚΝΕ να δρουν ως πρωτοπορία καθημερινά στον αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες της γυναίκας, για την ισοτιμία της και την κοινωνική απελευθέρωση, για την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στην ταξική πάλη και την ανάδειξή τους στα όργανα του εργατικού – λαϊκού κινήματος, στους μαζικούς φορείς. Η συμμετοχή των γυναικών στις κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος, στις απεργίες, στα συλλαλητήρια, στα μπλόκα του αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς, δείχνει ότι μπορούν να γίνουν βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση, υπερβαίνοντας το κλίμα μοιρολατρίας, ηττοπάθειας, που είναι μόνιμα στον προσανατολισμό της παρέμβασης των αστικών επιτελείων στις γυναίκες.

Η συλλογική, ριζοσπαστική δράση των γυναικών είναι στοιχείο για να ανοίξουν δρόμοι στη λαϊκή πάλη, μπροστά στις σύγχρονες συνθήκες της ταξικής πάλης, που ξεδιπλώνεται η επίθεση του κεφαλαίου, της κυβέρνησης, των ιμπεριαλιστικών συμμάχων της απέναντι στα εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά δικαιώματα του λαού μας. Η κυβέρνηση καλύπτει με το μανδύα της «κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας» την αντιλαϊκή πολιτική που σφαγιάζει κατακτήσεις. Επιχειρεί να εμφανίσει ότι η κοινωνική ανισότητα βρίσκεται ανάμεσα στους εργατοϋπάλληλους και τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και αγρότες, ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, ανάμεσα στις γυναίκες της εργατικής, λαϊκής οικογένειας. Πετσοκόβει επιδόματα, τσακίζει μισθούς και συντάξεις, βάζει νέους φόρους και τέλη υποστηρίζοντας προκλητικά ότι κάνει «αναδιανομή» στα εισοδήματα προς όφελος των πολύ φτωχών. Στην πραγματικότητα, κάποια ψίχουλα στην έσχατη εξαθλίωση επιχειρεί να τα παρουσιάσει ως κοινωνική πολιτική, ενώ διόλου δε θίγει τα πραγματικά μεγάλα εισοδήματα, τα καπιταλιστικά κέρδη.

mhnyma_ke_8_marth_1.jpg

Στο όνομα της «κοινωνικής ισότητας», ΕΕ, κεφάλαιο, κυβερνήσεις, τα προηγούμενα χρόνια, κατήργησαν θετικές ρυθμίσεις υπέρ των εργαζόμενων γυναικών που ανταποκρίνονταν στις ιδιαίτερες ανάγκες τους λόγω της μητρότητας. Αύξησαν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια για άνδρες και γυναίκες, κατήργησαν την 5ετή διαφορά, στην κατεύθυνση της «ενεργού γήρανσης», της παράτασης του εργάσιμου βίου. Σήμερα, με το κυβερνητικό σχέδιο – λαιμητόμο κατεδαφίζεται ο κοινωνικός χαρακτήρας της Ασφάλισης.
Δεν αφορά μόνο τη σύνταξη, αλλά και την άδεια μητρότητας, ασθένειας, την προστασία από τον επαγγελματικό κίνδυνο, τις επαγγελματικές ασθένειες, την ιατροφαρμακευτική, νοσηλευτική και μαιευτική περίθαλψη. Αφορά κάθε μέλος της λαϊκής οικογένειας. Οι μόνοι και μεγάλοι κερδισμένοι από το αντιασφαλιστικό έκτρωμα είναι η καπιταλιστική εργοδοσία και το κράτος, που εδώ και χρόνια έχουν στόχο να απαλλαγούν από το «βάρος» των ασφαλιστικών εισφορών, στο όνομα του ανταγωνισμού, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της διεύρυνσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Στο όνομα της «ισονομίας» γενικεύουν την εργασιακή ζούγκλα σε όλο το εργατικό δυναμικό, σε άνδρες και γυναίκες, με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τη μερική απασχόληση, που εφαρμόστηκε πρώτα στις εργαζόμενες γυναίκες. Χρησιμοποίησαν τις αντικειμενικές δυσκολίες συνδυασμού της εργασίας με τη μητρότητα στο πλαίσιο της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, για να ανατρέψουν -χωρίς την απαιτούμενη λαϊκή αντίδραση- το σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς με αποτέλεσμα την εντατικοποίηση, τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση ανά ημέρα, εβδομάδα, μήνα, χρόνο. Σήμερα, με το πρόσχημα της συμμετοχής και των ανδρών στην οικογενειακή φροντίδα χτυπούν τα συλλογικά κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα και των δύο φύλων.
Την ίδια στιγμή, επικαλούνται τα υψηλά ποσοστά ανεργίας των γυναικών για να αξιοποιήσουν αντιδραστικά τη σχέση της γυναίκας με τη μητρότητα. Χρησιμοποιούν τη γυναικεία εργασία σε ληξιπρόθεσμα προγράμματα κακοπληρωμένης και ανασφάλιστης δουλειάς, σε υποβαθμισμένες υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας της Τοπικής Διοίκησης, διάφορων ΜΚΟ και «κοινωνικών συνεταιρισμών». Είναι η «σύγχρονη» στρατηγική της ΕΕ και των κυβερνήσεων για να συρρικνωθούν κοινωνικές υπηρεσίες και υποδομές, μετακυλώντας το βάρος στο εργατικό, λαϊκό εισόδημα, με τις αυξημένες πληρωμές για Παιδεία-Υγεία-Πρόνοια. Την ίδια κατεύθυνση υπηρετεί σήμερα και η προβολή ως πρότυπο επιτυχίας της γυναίκας που καταφέρνει να συνδυάσει τη δουλειά, τη φροντίδα των παιδιών, του σπιτιού, τις προσωπικές σχέσεις. Αφού κάνουν τη ζωή της πλειοψηφίας των γυναικών «λάστιχο» από την κοινωνική καταπίεση, τις τιμούν και από πάνω.

Σήμερα, η γυναίκα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων «…διπλά δεσμά πρέπει να σπάσει». Οι γυναικείες κατακτήσεις, στην εξέλιξη της καπιταλιστικής κοινωνίας, συχνά ναρκώνουν τις συνειδήσεις, ακόμα και των πιο πρωτοπόρων. Σήμερα, μαθήτριες, σπουδάστριες, φοιτήτριες, νέες γυναίκες δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τον ταξικό χαρακτήρα των πρόσθετων κοινωνικών ανισοτιμιών σε βάρος της γυναίκας. Επιφανειακά βλέπουν μόνο προβλήματα στη συμπεριφορά ανάμεσα στα δύο φύλα, στην οικογένεια.

Το ΚΚΕ παλεύει για να συνειδητοποιηθεί το σύγχρονο περιεχόμενο του γυναικείου ζητήματος, που αφορά τις ανισοτιμίες, αλλά και τις σύγχρονες ανάγκες της γυναίκας του λαού, από το κορίτσι έως την ηλικιωμένη. Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, αντιπαλεύει αυτές τις ανισοτιμίες και διακρίσεις, που υφίστανται οι γυναίκες από τα εργατικά, λαϊκά στρώματα, τις σκοταδιστικές και αντιεπιστημονικές θεωρίες για το γυναικείο ζήτημα που διδάσκονται όχι μόνο στις νέες γυναίκες, αλλά γενικά στους νέους. Δεν πρόκειται μόνο για τις αναχρονιστικές και αντιδραστικές απόψεις που επιβιώνουν μέχρι σήμερα, όπως το «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια», οι οποίες θέλουν τη γυναίκα δεμένη στο ατομικό νοικοκυριό, μακριά από την κοινωνική παραγωγή και την κοινωνική δράση. Οι σύγχρονες μορφές της γυναικείας ανισοτιμίας επενδύονται με το μανδύα του προοδευτισμού, διαμορφώνοντας στρεβλές αντιλήψεις για τις αιτίες της ανισότιμης θέσης της γυναίκας.

gynaikes_sto_dse.jpg

Παρουσιάζουν ως αιτία την αντίθεση των δύο φύλων, την «πατριαρχική» κοινωνία και εξουσία. Το γεγονός ότι οι λαθεμένες αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο αναπαράγονται όχι μόνο μέσω της στάσης των εργοδοτών στους χώρους εργασίας, αλλά και μέσω της στάσης, της συμπεριφοράς ανδρών σε όργανα του αστικού κράτους, μέσω των ΜΜΕ, της εκπαίδευσης, μέσα από τα θρησκευτικά δόγματα, δεν αναιρεί ότι η πηγή της γυναικείας ανισοτιμίας είναι η διαίρεση της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και σε όσους υφίστανται την εκμετάλλευση.

Επικεντρώνοντας σε ζητήματα, νοοτροπίας, συμπεριφοράς των ανδρών προς τις γυναίκες, αθωώνουν την ανισότιμη, ταξική κοινωνία και καλούν τις γυναίκες να στοιχηθούν πίσω από στόχους που υπηρετούν ξένα προς το λαό συμφέροντα. Η συζήτηση για τη συμμετοχή των γυναικών στα λεγόμενα Κέντρα Λήψης Αποφάσεων (δηλαδή στα Διοικητικά Συμβούλια των επιχειρήσεων, στα όργανα της αστικής εξουσίας) εντάσσεται στην προσπάθεια της αστικής τάξης να διαμορφώσει μία γυναικεία πρωτοπορία η οποία θα περνάει τις αστικές αξίες και ιδέες στις γυναίκες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων.
Στις μέρες μας, η αστική προπαγάνδα, στο όνομα της δήθεν «ελευθερίας», αναπαράγει θεωρίες που φθάνουν μέχρι και σε ανορθολογικές απόψεις για την τεκνοποίηση και την τεκνοθεσία. Με αυτό τον τρόπο παραμορφώνουν την ταξική και φυλετική καταπίεση των γυναικών, κατ’ επέκταση και τις ιδιαίτερες κοινωνικές ανάγκες των γυναικών που προκύπτουν από τον αναπαραγωγικό τους ρόλο. Έτσι, κρύβουν ότι τα προβλήματα στη σχέση των δύο φύλων -επικοινωνίας, συμπεριφοράς- έχουν τη ρίζα τους χιλιάδες χρόνια πίσω, στην πρώτη ταξική κοινωνία. Στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας αναπαράγονται ο ατομισμός και ο ανταγωνισμός, ο εγωιστικός τρόπος ζωής, που επιδρούν και στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα και σμπαραλιάζουν τις κοινωνικές σχέσεις, τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, τις προσωπικές σχέσεις.

Οι φυλετικές και ταξικές διακρίσεις εξακολουθούν να υπάρχουν σε όλες τις πλευρές της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής ζωής της γυναίκας, αφού αποτελούν πηγή πρόσθετου κέρδους για το κεφάλαιο. Αξιοποιούνται από τις αστικές κυβερνήσεις παγκόσμια για την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων.
Στο όνομα του καπιταλιστικού ανταγωνισμού υποφέρουν οι γυναίκες των λαϊκών οικογενειών στην Ελλάδα και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Αυτός είναι η «καύσιμη ύλη» που πυροδοτεί τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον πόλεμο, που δημιουργεί την προσφυγιά. Η ΝΑΤΟική εμπλοκή στο Αιγαίο εγκυμονεί νέους κινδύνους επέκτασης του πολέμου, μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Οι γυναίκες, ιδιαίτερα οι μητέρες, πρέπει να στείλουν αποφασιστικό μήνυμα. Να μην αποδεχτούν τα παιδιά της εργατικής τάξης, του λαού, να γίνουν θύτες ή θύματα στα κανόνια των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για τα συμφέροντα των μονοπωλίων. Να δείξουν τη λαϊκή αλληλεγγύη στους χιλιάδες πρόσφυγες, που ανάμεσά τους βρίσκονται γυναίκες, βρέφη, ασυνόδευτα παιδιά και έφηβοι, απομονώνοντας το ρατσιστικό δηλητήριο. Να τιμήσουν και έτσι την ιστορική επέτειο της 8ης Μάρτη αποδίδοντας το σύγχρονο διεθνιστικό μήνυμά της.
Η Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, 159 χρόνια μετά τη μαχητική απεργία των εργατριών στα ραφτάδικα και τα υφαντουργεία της Ν. Υόρκης, φωτίζει, στις σύγχρονες συνθήκες της ταξικής πάλης, τον πραγματικό ριζοσπαστισμό στον αγώνα για τη γυναικεία ισοτιμία.

Η ασίγαστη δουλειά για την προσέλκυση όσο γίνεται περισσότερων εργατριών, υπαλλήλων, γυναικών από τα λαϊκά στρώματα, ιδιαίτερα νέων ηλικιών, στην ταξική πάλη, στη συμπόρευση με το ΚΚΕ μπορεί να δώσει νέα δυναμική, νέα πνοή στην ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, στην κοινωνική συμμαχία, με δυναμισμό, αποτελεσματικότητα και προοπτική, στην επαναστατική πάλη για να «…θριαμβεύσει η ζωή» με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αξιοποιώντας όλη τη θετική και αρνητική εμπειρία που έδωσε η ταξική πάλη στον 20ό αιώνα.

Η ΚΕ του ΚΚΕ
4/3/2016

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Για τις τρέχουσες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις

kke-logo

Η ΚΕ του ΚΚΕ, σε πρόσφατη συνεδρίασή της, συζήτησε τις τρέχουσες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις σε διεθνές και εσωτερικό επίπεδο και καθόρισε τα άμεσα καθήκοντα του Κόμματος, ώστε να δυναμώσουν οι εργατικοί – λαϊκοί αγώνες, η κοινωνική συμμαχία, να γίνει υπόθεση της λαϊκής πάλης η πρόταση διεξόδου που προτείνει το ΚΚΕ, για μια ριζικά διαφορετική πορεία της χώρας, με την εργατική τάξη και το λαό να έχουν στα χέρια τους την εξουσία και την οικονομία.

Η ΚΕ κατέληξε στην παρακάτω Απόφαση – Ανακοίνωση, την οποία δίνει στη δημοσιότητα:

1. Οι αρνητικές για τα λαϊκά συμφέροντα εξελίξεις, σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο όσο και στη χώρα μας, βεβαιώνουν ότι το βάρβαρο και αντιλαϊκό, σε κάθε πτυχή και εκδήλωσή του, ιμπεριαλιστικό σύστημα, ο καπιταλισμός, δεν εξανθρωπίζεται.

Φτώχεια, ανεργία, ιμπεριαλιστικός πόλεμος, προσφυγιά, αναγκαστική μετανάστευση μια απάντηση μπορούν να έχουν από τη σκοπιά των λαών: Αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή πάλη για την ανατροπή του σάπιου συστήματος.

Μόνο σε αυτήν την πορεία του αγώνα για ριζική λύση, για πραγματική διέξοδο, μπορούν οι λαϊκές δυνάμεις που υποφέρουν να παρεμποδίζουν μέτρα, να αμβλύνουν συνέπειες, να αποσπούν και κάποιες κατακτήσεις.

Οι τρέχουσες εξελίξεις χαρακτηρίζονται από τη δυσκολία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να ολοκληρώσει την «αξιολόγηση» που προβλέπει το 3ο μνημόνιο και κυρίως να προχωρήσει απρόσκοπτα στην εφαρμογή του νέου ασφαλιστικού νόμου και των άλλων προαπαιτούμενων αντεργατικών – αντιλαϊκών μέτρων.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, των επιστημόνων, των γυναικών, της νεολαίας, των συνταξιούχων, αυξημένης μαζικότητας, ανεβασμένων μορφών πάλης, αλληλεγγύης, διάρκειας, έχουν συμβάλει στην καθυστέρηση της κατάθεσης και ψήφισης της κυβερνητικής πρότασης για το Ασφαλιστικό, που αρχικά είχε προγραμματιστεί για το τέλος Γενάρη.

Η δυσκολία της κυβέρνησης σχετίζεται και με τη στάση των άλλων αστικών κομμάτων που δεν στηρίζουν ανοιχτά τα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ συμφωνούν με την ουσία τους, με προφανή στόχο να αναβαπτιστούν στη λαϊκή συνείδηση και να κρατήσουν αποστάσεις από την ψήφο που έδωσαν στο 3ο μνημόνιο, το οποίο εμπεριέχει – και μάλιστα περιγράφει αναλυτικά – τα αντιλαϊκά μέτρα.

2. Στις οικονομικές – πολιτικές δυσχέρειες της κυβέρνησης προστίθενται και οι δυσχέρειες που έχουν σχέση με το οξυμένο πρόβλημα της ανεξέλεγκτης εισροής προσφύγων και μεταναστών.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φέρει σοβαρότατες ευθύνες για την εξέλιξη του προβλήματος. Συμμετέχει ενεργά στους σχεδιασμούς της ΕΕ για το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό, ψήφισε και συμφώνησε σε αποφάσεις που οδηγούν σε μαζικό εγκλωβισμό προσφύγων – μεταναστών στην Ελλάδα και στο ανοιγοκλείσιμο της κάνουλας των προσφυγικών ροών, σύμφωνα με τις ανάγκες του κεφαλαίου για φτηνά εργατικά χέρια.

Αυτές τις ανάγκες εξυπηρετεί και το πρόγραμμα μετεγκατάστασης ενός μηδαμινού αριθμού προσφύγων από Ελλάδα, Ιταλία σε άλλα κράτη – μέλη και τα «hot spots» διαλογής των προσφύγων. Οι αντιθέσεις μεταξύ κρατών – μελών για τη διαχείριση του Προσφυγικού – Μεταναστευτικού, που έχουν οξυνθεί το τελευταίο διάστημα (κλείσιμο συνόρων, συζήτηση για αναστολή της Σένγκεν), οφείλονται στα διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης και στη διαφορετική θέση της οικονομίας των καπιταλιστικών κρατών – μελών στην ΕΕ και παγκοσμίως, παράγοντες που επιδρούν στη στάση τους απέναντι στο προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα.

Μπροστά στην ορατή πλέον κατάσταση του εγκλωβισμού δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, το λαϊκό κίνημα χρειάζεται ακόμη περισσότερο να στοχεύσει τον πραγματικό υπαίτιο για το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό, ο λαός να βγάλει συμπεράσματα για το χαρακτήρα της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ και των πολιτικών δυνάμεων που τη στηρίζουν και να απαιτήσει τη σύγκρουση με τις πολιτικές της ΕΕ για το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό. Να εντείνει την αλληλεγγύη του απέναντι στα θύματα του ιμπεριαλισμού, να απομονώσει τις ρατσιστικές – ναζιστικές – φασιστικές συμμορίες.

Ιδιαίτερα επικίνδυνη εξέλιξη αποτελεί η ανάμειξη του ΝΑΤΟ στο Προσφυγικό, μετά από πρόταση των Γερμανίας – Τουρκίας και συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και των άλλων κομμάτων, με προσχηματικές «διαφοροποιήσεις». Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ ουσιαστικά ενισχύει τη στρατιωτική δράση της Τουρκίας στη Συρία, ανοίγοντας το δρόμο για την πιο ενεργή ανάμειξη του ίδιου του ΝΑΤΟ στο «Συριακό» αλλά και στη Βόρεια Αφρική. Αυτό δείχνει η ανάληψη της δράσης από τη Νότια Πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Αυτή η εμπλοκή οδηγεί στην κλιμάκωση του πολέμου και προετοιμάζει νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, π.χ. στη Λιβύη, που θα αυξήσουν τα κύματα των προσφύγων. Οξύνει τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία, που εκδηλώνονται και με τη συγκέντρωση πολεμικών μέσων στην περιοχή και αυξάνει τον κίνδυνο άμεσης εμπλοκής της χώρας στην περίπτωση γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου στην περιοχή.

Την ίδια στιγμή, δυναμώνουν οι αντιθέσεις, ακόμη και μέσα στο ΝΑΤΟ, με τις αντιδράσεις τόσο των Πολωνίας, Γερμανίας, Τουρκίας, αλλά και της Σαουδικής Αραβίας, στο ενδεχόμενο ενός προσωρινού συμβιβασμού ΗΠΑ – Ρωσίας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που θα περιλαμβάνει και σύμπλευση για συμμετοχή των Κούρδων της Συρίας στα διαπραγματευόμενα μέρη.

Συνολικά, η εμπλοκή του ΝΑΤΟ αυξάνει τους κινδύνους, αποθρασύνει και ενισχύει την τουρκική επιθετικότητα και προκλητικότητα σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

3. Βάση όλων των αντιθέσεων που οξύνονται είναι η πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας διεθνώς και στην ΕΕ. Στην Ελλάδα, το 2015 έκλεισε με νέα συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 0,7%, σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ενώ αρνητικά «τρέχει» και το 2016. Η αυξανόμενη δυσκολία στην άσκηση της καπιταλιστικής διαχείρισης και στην Ελλάδα βρίσκεται σε συνάρτηση με την όξυνση της οικονομικής κατάστασης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η παγκόσμια καπιταλιστική ανάπτυξη επιβραδύνθηκε, πέφτοντας στο 3,1% το 2015, σε σχέση με 3,46% το 2014. Κυρίως, υπάρχει επιβράδυνση της οικονομίας της Κίνας, κρίση στη Βραζιλία και τη Ρωσία.

Η Ευρωζώνη, ως σύνολο, παραμένει σε περιορισμένους ρυθμούς ανάπτυξης, με σημάδια αστάθειας στη Γαλλία και την Ιταλία, με συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής στο σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης.

Στις ΗΠΑ αναπτύσσεται πολιτική συζήτηση για τα προβλήματα που γεννά η ενίσχυση του δολαρίου έναντι του ευρώ, ως δυσμενούς παράγοντα για τις αμερικανικές εξαγωγές.

Σε αυτό το πλαίσιο, μεγαλώνουν οι αντιθέσεις για το μέλλον της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αυξάνονται οι πιέσεις της γαλλικής και της ιταλικής κυβέρνησης προς τη γερμανική για χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής, με στόχο τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των δικών τους μονοπωλίων, σε συνθήκες που ανάμεσα στις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης (Γερμανίας – Γαλλίας) παραμένουν οξυμένες διαφορές ως προς τη δημοσιονομική τους κατάσταση (πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών και οριακό δημοσιονομικό πλεόνασμα στη Γερμανία, αντίστοιχα ελλείμματα στη Γαλλία).

Προς το παρόν, δείχνει να υπερισχύει η γερμανική πρόταση για τη συγκρότηση Ανεξάρτητου Δημοσιονομικού Συμβουλίου, που θα κρίνει τη συμμόρφωση και απόκλιση των κρατών – μελών από το Σύμφωνο Σταθερότητας, έναντι της πρότασης Ολάντ για συγκρότηση κυβέρνησης της Ευρωζώνης και Κοινοβουλίου του Ευρώ.

Από την άλλη, η Βρετανία ακολουθεί πολιτική αποστασιοποίησης σε σχέση με την εμβάθυνση στην Ευρωζώνη, ενώ η συμμετοχή της στην ΕΕ θα κριθεί με δημοψήφισμα τον προσεχή Ιούνη. Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, επιτεύχθηκε ένας προσωρινός, εύθραυστος συμβιβασμός, με ανοχή στη συμμετοχή κρατών με διαφορετικό νόμισμα στην ΕΕ.

Η «αδιάλλακτη» στάση του κουαρτέτου το προηγούμενο διάστημα σχετικά με την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης», καθώς και οι διαφορετικές θέσεις για την «αξιολόγηση» και τη διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος, δεν απορρέουν μόνο από στενά οικονομικά κίνητρα και δεδομένα, αλλά εκφράζουν τις γενικότερες αντιθέσεις για την προοπτική της Ευρωζώνης. Μέσα σε αυτό το κλίμα, αναζωπυρώνεται και η συζήτηση για το grexit, που μπορεί να αξιοποιηθεί από τη γερμανική κυβέρνηση ως μοχλός πίεσης, για να κάμψει τις αντιδράσεις προς την πρότασή της για το μέλλον της Ευρωζώνης.

Τα παραπάνω διαψεύδουν την κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αυτά τα μέτρα είναι αναγκαία, γιατί θα οδηγήσουν στην οριστική έξοδο από την κρίση και στη διασφάλιση της πορείας στην Ευρωζώνη που θα είναι προς το συμφέρον του λαού. Η κυβέρνηση κρύβει ότι και στη φάση της όποιας καπιταλιστικής ανάκαμψης όλα τα αντεργατικά – αντιλαϊκά μέτρα θα παραμείνουν, ενώ την ίδια στιγμή η πορεία της ελληνικής οικονομίας θα εξαρτηθεί από τις συνολικότερες εξελίξεις σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου δεν έχει εξαλειφθεί ο κίνδυνος -το αντίθετο μάλιστα- μιας πιο βαθιάς και συγχρονισμένης κρίσης.

4. Την ίδια στιγμή, με βάση το στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης για ανάδειξη της χώρας σε κόμβο μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, η κυβέρνηση προσπαθεί να αναβαθμίσει τη συμμαχία της με το Ισραήλ, επιχειρεί άνοιγμα στο Ιράν και διατηρεί αντιφατικές σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας με την Τουρκία.

Το πρόσφατο μνημόνιο ναυτιλιακής συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας αποτελεί την πιο σημαντική εξέλιξη στις οικονομικές ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το μνημόνιο περιλαμβάνει εγκαθίδρυση τακτικών συνδέσεων μεταξύ ελληνικών και τουρκικών λιμένων για μεταφορές με πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και με οχηματαγωγά πλοία, καθώς και τη συνεργασία στην κρουαζιέρα και τον θαλάσσιο τουρισμό.

Μεγαλύτερης έκτασης και βάθους είναι οι συμφωνίες συνεργασίας με το Ισραήλ, που αφορούν στην επανεκκίνηση του αγωγού φυσικού αερίου «East Med», την καλωδιακή σύνδεση Ενέργειας, τη συνεργασία στην τεχνολογία Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, τη διεύρυνση δυνατοτήτων κατασκευής σταθμών (θέμα που εντάσσεται και στην τριμερή συμφωνία Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου). Συνεχίζεται, επίσης, η στρατιωτική συνεργασία σε όλα τα επίπεδα.

Σε αυτό το πλαίσιο, εντείνονται οι πιέσεις για γρήγορη επίλυση του Κυπριακού, με βάση ουσιαστικά ένα νέο διχοτομικό σχέδιο «τύπου Ανάν».

Το άνοιγμα στο Ιράν περιλαμβάνει την έναρξη προμηθειών αργού πετρελαίου μέσα στο 2016, τις επαφές για επενδύσεις ομίλων και συζητήσεις με εκπροσώπους της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών.

5. Η δυσκολία περάσματος στην καπιταλιστική ανάκαμψη, η όξυνση των αντιθέσεων στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, των γενικότερων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και με πολεμικά πλοία, η διαχείριση των προσφυγικών ροών, είναι το έδαφος που διαμορφώνει συνθήκες κυβερνητικής αστάθειας και δυσκολίες στην αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Βασικά στοιχεία των διεργασιών αναμόρφωσης αποτελούν, από τη μια, η προσπάθεια διαμόρφωσης ενός νέου διπολισμού ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, αναγκαίου για τη λειτουργία του συστήματος κυβερνητικής εναλλαγής και εγκλωβισμού λαϊκών μαζών με αποπροσανατολιστικά διλήμματα και, από την άλλη, η επιδίωξη για «εθνική συναίνεση και συνεννόηση» στην εφαρμογή αναδιαρθρώσεων στρατηγικής σημασίας για το κεφάλαιο. Αυτά τα στοιχεία είναι αντιφατικά, γι’ αυτό και δύσκολο να εξισορροπήσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως δυσκολεύεται στο ρόλο της προώθησης της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων, της στρατηγικής του κεφαλαίου, εξασφαλίζοντας την εργατική – λαϊκή ανοχή και την ευρύτερη πολιτική συναίνεση. Οι εργατικές – λαϊκές αντιδράσεις προκαλούν δυσκολίες στο εσωτερικό του, δυσαρέσκεια και απώλειες σαν αυτές που αντιμετώπισαν και τα άλλα αστικά κυβερνητικά κόμματα από το 2009 μέχρι σήμερα.

Με επιμονή συσκοτίζει και αποχαρακτηρίζει τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της οικονομικής κρίσης, ακολουθεί την πολιτική των προκατόχων του, αναδεικνύοντας ως αιτίες τα σκάνδαλα και τη διαπλοκή, που είναι αναπόσπαστα με την πολιτική υπηρέτησης του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του. Ταυτόχρονα, επιλέγει την παραπλανητική προπαγάνδα ότι η πολιτική του έχει λαϊκό ταξικό προσανατολισμό, επικαλούμενος τα συσσίτια και τα ψίχουλα στην ακραία φτώχεια. Όσο μεγαλώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να υποβιβάσει τις δίκαιες εργατικές – λαϊκές απαιτήσεις.

Η ΝΔ, υπό τη νέα ηγεσία της, προσπαθεί να αναδειχθεί σε αξιόπιστη λύση αστικής διακυβέρνησης, εξασφαλίζοντας τη στήριξη βασικών τμημάτων του κεφαλαίου, αλλά και της ΕΕ. Επιδιώκει να εμφανιστεί ως υπεύθυνη και όχι λαϊκίστικη αντιπολίτευση, ως ένα μετριοπαθές κόμμα «κεντρώου προσανατολισμού», συνεπής υποστηρικτής των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και της ευρωζωνικής ένταξης. Την ίδια στιγμή, συνεχίζονται οι συζητήσεις για τη δημιουργία κόμματος «δεξιά» της ΝΔ.

Στο χώρο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας, με βασικό εκφραστή τη Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ), εντάθηκαν οι διεργασίες το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά την εκλογή νέας ηγεσίας στη ΝΔ. Παρά την κριτική που ασκεί η ηγεσία της στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μια σειρά από κινήσεις δείχνουν ότι γίνεται προσπάθεια να κρατιέται ανοιχτός ο ορίζοντας μιας μελλοντικής συνεννόησης, ακόμα και συνεργασίας. Οι δηλώσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, με αφορμή την εκλογή του προέδρου της ΝΔ, ότι τη χωρίζει άβυσσος από τη ΝΔ, υποδηλώνει τον ελιγμό του στίγματος που θέλει να δώσει, παίζοντας ουσιαστικά στο δίπολο «αριστερά – δεξιά», με στόχο την εκλογική ανάκαμψη. Τμήμα του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ ασκεί κριτική στην πολιτική της ηγεσίας, προκρίνοντας την ανάγκη ανασυγκρότησης του «κεντρώου», «μεσαίου», «ευρωπαϊκού χώρου», στον οποίο περιλαμβάνει και τμήμα της ΝΔ.

Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζει και το Ποτάμι. Η εκλογή του Κ. Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ χαιρετίστηκε από ένα τμήμα στελεχών του, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο της σύμπραξης μαζί της, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση άλλων. Οι πρόσφατες εργασίες του Συνεδρίου του επιβεβαιώνουν την πορεία αυτού του κόμματος, ως πρόθυμου στηρίγματος αντιλαϊκών αστικών κυβερνήσεων ευρύτερης συνεργασίας.

Στην όλη διεργασία, ρόλο παίζει ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, ο οποίος σιγοντάρεται από ορισμένα αστικά επιτελεία και ΜΜΕ, με στόχο να προβάλλει απροκάλυπτα θέσεις, που, με επιφυλάξεις, συζητιούνται και στα άλλα αστικά κόμματα. Προβάλλει το στόχο της οικουμενικής κυβέρνησης, προπαγανδίζει τα πιο αντιδραστικά μέτρα και την προώθηση των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, ενώ επιδίδεται σε ένα συστηματικό αντικομμουνισμό. Σε πολλά σημεία θυμίζει το ρόλο που έπαιζαν ο Καρατζαφέρης και ο ΛΑ.Ο.Σ. πριν από μερικά χρόνια.

Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στην εκτίμηση ότι το στοιχείο της σχετικής κυβερνητικής αστάθειας και της ρευστότητας στο αστικό πολιτικό σύστημα δεν θα εκλείψει άμεσα και εύκολα.

Στη διαδικασία αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος στοχεύουν και άλλες παρεμβάσεις, όπως για αλλαγή του εκλογικού νόμου με κυβερνητική πρωτοβουλία και κύρια στόχευση τη μείωση του μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα ή και την πριμοδότηση και του δεύτερου, το σπάσιμο των εκλογικών περιφερειών.

Τα αστικά επιτελεία προτιμούν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να «κλείσει» την «αξιολόγηση», να ολοκληρώσει το πακέτο αναδιαρθρώσεων, αλλά ταυτόχρονα προετοιμάζονται και για άλλα πολιτικά ενδεχόμενα, όπως εκλογές ή νέα κυβέρνηση ευρύτερης κομματικής αποδοχής από την παρούσα Βουλή.

Μπροστά σε αυτά τα ενδεχόμενα εξελίξεων, το ΚΚΕ θα εντείνει την ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική του ετοιμότητα και δράση. Το ΚΚΕ θα προβάλει ακόμα πιο πλατιά και εύστοχα τις θέσεις και τις προτάσεις του και πάνω απ’ όλα θα κατευθύνει τη δράση του, ώστε να ενισχύονται η συσπείρωση και η πάλη των δυνάμεων που έχουν συμφέρον για την οριστική ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, για ριζικές αλλαγές σε όφελος του λαού.

6. Το ΚΚΕ καλεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα, τους νέους και τις νέες των λαϊκών δυνάμεων σε επαγρύπνηση και αγωνιστική αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική δράση. Ο ταξικός αντίπαλος δεν είναι τόσο ισχυρός όσο εμφανίζεται, αλλά και ο εργατικός – λαϊκός παράγοντας έχει ευθύνη να μην εγκλωβίζεται σε ψεύτικα διλήμματα, σε «αριστερές» ή «εθνικιστικές» παγίδες, προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας και εξουσίας.

Το επόμενο διάστημα απαιτείται αναλυτικότερη συζήτηση και εκτίμηση αρκετών πλευρών των σημερινών αγώνων, της προώθησης της πολιτικής του ΚΚΕ μέσα σε ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Οι κινητοποιήσεις (πανεργατικές απεργίες, συλλαλητήρια, μπλόκα της μικρομεσαίας αγροτιάς, κινητοποιήσεις των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, πολλών κλάδων επιστημόνων κ.λπ.) δίνουν αρκετά νέα στοιχεία, εμπλουτίζουν την πείρα των κομμουνιστών στην πάλη, σε συνδυασμό με την ανάγκη πολιτικοποίησης του περιεχομένου και του πλαισίου των αιτημάτων, τη συσπείρωση και οργάνωση δυνάμεων, τις μορφές πάλης, τη διαπάλη για τα αιτήματα, σε μια περίοδο μάλιστα κατά την οποία συμμετέχουν μαζικά στις κινητοποιήσεις πολλά ανώτερα μεσοστρώματα.

Οι δράσεις αυτές και η δουλειά που έγινε από τις Κομματικές Οργανώσεις δίνουν στοιχεία πολύτιμα και για την προώθηση της ανασύνταξης του εργατικού – λαϊκού κινήματος, τη λαϊκή συμμαχία, τη διεύρυνση των υπαρχουσών συσπειρώσεων μέσα στο κίνημα.

Στις κινητοποιήσεις αυτές, οι άλλες αστικές δυνάμεις που στήριξαν την ψήφιση του 3ου μνημονίου, και πρώτα απ’ όλα η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ στην ουσία συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης, δεν υποστηρίζουν με ανοιχτό τρόπο τα προτεινόμενα μέτρα της, θεωρώντας ότι υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές – στην ουσία αντιλαϊκές επίσης – ρυθμίσεις γι’ αυτά. Π.χ. στους αγρότες προκρίνουν την πιο αυστηρή διαφοροποίηση μεταξύ τού κατά κύριο επάγγελμα αγρότη και μη. Γενικά, εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ανώτερων μεσαίων στρωμάτων που πλήττονται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ζήτημα που δυσκολεύει και σπέρνει σύγχυση σε τμήματα του λαού, που δεν μπορούν ακόμα να διακρίνουν αυτές τις διαφορές και τις προπαγανδιστικές σκοπιμότητες των άλλων κομμάτων.

Η ΝΔ, αλλά και δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, που είτε είχαν μετακινηθεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ είτε όχι, οδηγήθηκαν σε αντίδραση κατά του κυβερνητικού ασφαλιστικού σχεδίου (π.χ. στο ΤΕΕ, στο Δικηγορικό Σύλλογο, στη ΓΣΕΒΕΕ και αλλού). Η καλή παρακολούθηση στην εξέλιξη της προώθησης των θέσεων των αστικών κομμάτων μέσα στο μαζικό κίνημα είναι απαραίτητη, ώστε να διευκολύνονται η αποκάλυψη του ρόλου τους και το τράβηγμα μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων, των εργαζομένων με μπλοκάκι κ.λπ., από την επιρροή αστικών δυνάμεων στο χώρο των επιστημόνων.

Αστικές πολιτικές δυνάμεις, όπως το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Συμπαράταξη, αλλά και η Χρυσή Αυγή, δραστηριοποιήθηκαν στις λαϊκές κινητοποιήσεις με διάφορες μορφές, φυσικά έξω και σε αντίθεση με το ταξικά προσανατολισμένο κίνημα.

Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η παρέμβαση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στους αγρότες, αρκετές φορές κρύβοντας ακόμα και την πραγματική πολιτική της ταυτότητα, προκειμένου να επηρεάσει, να εξαπατήσει ευκολότερα δυνάμεις που εκλογικά ακολούθησαν τη ΝΔ. Το κάλπικο σύνθημα της Χρυσής Αυγής για την «εθνική παραγωγή» και την «προτεραιότητα της πρωτογενούς παραγωγής» – για να κολακέψει και να προσεταιριστεί τους αγρότες – κρύβει ότι οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας καταστρέφονται εξαιτίας πρώτα απ’ όλα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της αδύναμης και ανισόμετρης θέσης της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Χρυσή Αυγή ουσιαστικά δεν απορρίπτει την ΕΕ, αλλά επιζητεί «βελτίωση» της θέσης του ελληνικού κεφαλαίου σε αυτήν. Καλλιεργεί το μίσος προς τους άλλους λαούς, τα θύματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, τους πρόσφυγες και μετανάστες, αξιοποιώντας τις συνέπειες από τη διογκούμενη εισροή και τον εγκλωβισμό προσφύγων στη χώρα.

7. Σήμερα έχει συγκεντρωθεί πλούσια θετική πείρα από τη δουλειά μας με λαϊκές δυνάμεις που βρίσκονται σε κίνηση, στο εργατικό κίνημα, στο αγροτικό κίνημα, στους αυτοαπασχολούμενους και άλλα λαϊκά στρώματα, που δε συμφωνούν σε όλα μαζί μας, αλλά αναγνωρίζουν τη μαχητικότητα, την οργανωτικότητα, τη σοβαρότητα, τη σταθερότητα και συνέπεια του Κόμματος στην πάλη υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Συνολικά έχει ανέβει το κύρος του Κόμματος και αυτό πρέπει να αποκρυσταλλωθεί σε βάθος, να διαμορφώνονται στέρεοι ιδεολογικοί και οργανωτικοί δεσμοί. Εξακολουθεί στην αντίληψη ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, που συμμετέχουν στους αγώνες ή προσεγγίζουν το Κόμμα, να υπερισχύει κυρίως, μόνο η αναγκαιότητα της εκλογικής ενίσχυσής του και όχι η στήριξη του συνόλου της πολιτικής του πρότασης, η αναγκαιότητα συμμετοχής στον ταξικό αγώνα όλων και η οικοδόμηση της μεγάλης Λαϊκής Συμμαχίας, που θα στοχεύει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και τα μονοπώλια.

Από αυτήν τη σκοπιά πρέπει να δυναμώσει με μεγαλύτερη επιμονή και βάθος η ολόπλευρη και πολύμορφη ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική δουλειά με όλους και όλες στους τόπους δουλειάς, στις σχολές και τα σχολεία, στις λαϊκές γειτονιές, στις πόλεις και τα χωριά της πατρίδας μας, με άξονα την πολιτική πρόταση διεξόδου από την καπιταλιστική κρίση, με το λαό πρωταγωνιστή των εξελίξεων, για την εργατική – λαϊκή εξουσία, που θα καταργήσει τις σχέσεις εκμετάλλευσης, θα οργανώσει και θα διευθύνει την παραγωγή, την οικονομία, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις σχέσεις με τις άλλες χώρες προς όφελος της λαϊκής ευημερίας.

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Φλεβάρης 2016

ΚΛΑΔΙΚΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Μαζική συμμετοχή στη σύσκεψη και η πορεία για το Προσφυγικό και ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο (VIDEO -ΦΩΤΟ)

somateia-gia-prosfyges-kinhtopoihsh-22_0

Με μαζική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε το πρωί του Σαββάτου στον κινηματογράφο «Αλκυονίς» η σύσκεψημε θέμα «Οργάνωση της πάλης ενάντια στην παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και στις αποφάσεις κυβέρνησης – ΕΕ – ΝΑΤΟ, που φέρνουν τον πόλεμο, τον ξεριζωμό και την προσφυγιά. Αλληλεγγύη στην πάλη των λαών και στους πρόσφυγες», μετά από κάλεσμα το οποίο απηύθυναν κλαδικά συνδικάτα της Αττικής σε σωματεία εργαζομένων και αυτοαπασχολούμενων, φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους, Επιτροπές Ειρήνης και άλλους μαζικούς φορείς της Αττικής. Μετά τη σύσκεψη ακολούθησε πορεία ως τα Προπύλαια όπου έγινε συγκέντρωση και στη συνέχεια πορεία στα γραφεία της Ε.Ε.

Την εισηγητική ομιλία στη σύσκεψη έκανε ο Βασίλης Σταμούλης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κλωστοϋφαντουργίας – Ιματισμού – Δέρματος.

Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο Ταατζετίν Τσολάκ, συνδικαλιστής από το Συνδικάτο Μεταφορών Τουρκίας.

Ακολούθησαν παρεμβάσεις που μετέφεραν την πείρα Λαϊκών Επιτροπών, σωματείων, Συλλόγων Γυναικών, φοιτητικών συλλόγων και ενώσεων ΕΒΕ, από την προσπάθεια και τις πρωτοβουλίες που έχουν ήδη αναπτύξει, προκειμένου να οργανωθεί η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες και παράλληλα να καταδικαστούν οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και οι επεμβάσεις που ευθύνονται για τους πολέμους, τη φτώχεια, την προσφυγιά.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι, ενώ συνεχιζόταν ακόμα η σύσκεψη, αντιπροσωπεία των συμμετεχόντων πήγε στην πλατεία Βικτωρίας, που βρίσκεται δίπλα στον κινηματογράφο, και παρέδωσε είδη πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που βρίσκονται εκεί.

syskepsh-kladikon-somateion-sto-kinhmatografo-alkionis-4

Συγκέντρωση και πορεία στα γραφεία της ΕΕ

Μετά την ολοκλήρωση της σύσκεψης, οι συμμετέχοντες σε αυτήν, με τα πανό των σωματείων και φωνάζοντας συνθήματα, συγκροτήθηκαν σε διαδήλωση και προχώρησαν με πορεία προς τα Προπύλαια. Εκεί πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και στη συνέχεια ακολούθησε πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ.

Με συνθήματα όπως «Αλληλεγγύη στην πάλη των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών», «Κάναν το Αιγαίο θάλασσα νεκρών, κάτω η νέα τάξη των ιμπεριαλιστών», «Τα σύνορα τα κλείνουν, τους πρόσφυγες τους πνίγουν», οι διαδηλωτές διατράνωσαν την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες και έστειλαν μήνυμα πάλης ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που φέρνουν τον πόλεμο και την προσφυγιά.

Έξω από τα γραφεία της ΕΕ μίλησε ο ΣταύροςΛίτσας, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας. Τόνισε ότι στόχος της κινητοποίησης είναι να ανοίξει η συζήτηση στους χώρους δουλειάς για τους ιμπεριαλιστικους σχεδιασμούς, αλλά και να οργανωθεί η αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες και μετανάστες. Όσον αφορά την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, υπογράμμισε πως αυτή έχει στόχο να εξασφαλίσει τα κέρδη των καπιταλιστών και όχι την προστασία των λαών.

«Η μεγαλύτερη αλληλεγγύη που μπορούμε να αναπτύξουμε είναι η οργάνωση της πάλης απέναντι στις αιτίες των προβλημάτων, δηλαδή η πάλη για την ανατροπή του συστήματος» τόνισε και κάλεσε κάθε σωματείο και κάθε εργαζόμενο να εντείνουν την αλληλεγγύη και να τη συνδυάσουν με το καθήκον της προετοιμασίας της 48ωρης απεργίας ενόψει της κατάθεσης του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου στη Βουλή.

  • Το κάλεσμα για τη σύσκεψη και την πορεία υπέγραφαν τα εξής Συνδικάτα: Τροφίμων – Ποτών, Φαρμάκο, Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας, Κλωστοϋφαντουργίας – Ιματισμού – Δέρματος, Λιθογράφων, Πρακτορείων Τύπου, Χαρτεργατών, Οικοδόμων, Ηλεκτροτεχνιτών, Εμποροϋπαλλήλων, Ιδ. Υπαλλήλων και Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, Ιδιωτικών Υπαλλήλων ΑΕ και Γραφείων Αθήνας, Λογιστών Ελεγκτών, Τουρισμού – Επισιτισμού – Ξενοδοχείων, Εργατοϋπαλλήλων Ταχυδρομείων Ταχυμεταφορών, ΣΕΤΗΠ, ΟΤΑ Α’ και Β’ Βαθμού Αττικής, Χρηματοπιστωτικού, ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», ΠΕΕΜΑΓΕΝ, Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών, οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών «ΣΕΦΕΡΗΣ» και «ΣΩΚΡΑΤΗΣ» και ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος.

Κάλεσμα συμμετοχής απηύθυνε και η Ομοσπονδία Βιοτεχνικών Σωματείων Αθήνας (ΟΒΣΑ), ενώ την πρωτοβουλία στήριξαν επίσης η ΕΕΔΥΕ και η ΕΕΔΔΑ.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.